King of Kings zondag 22 april

King of Kings zondag 22 april

Celebrate the King of Kings samen met Sharon KipsOp zondag 22 april om 19:30 uur geeft Sharon Kips - bekend van The X-Factor - een concert in de feesttent in het Loeffpark in Epe. Hiernaast speelt een lees meer:

UITNODIGING “Omzien naar elkaar”

UITNODIGING “Omzien naar elkaar”

U wordt van harte uitgenodigd voor een informatieve, interactieve en inspirerende avond op woensdag 4 april over het werk van de diaconie en het pastorale team van de Grote Kerk.Deze avond is bedoeld voor lees meer:

The Passion in Grote Kerk Epe

The Passion in Grote Kerk Epe

Eerste keer uitzending The Passion in EpeVoor de allereerste keer wordt The Passion in de Grote Kerk in Epe live uitgezonden. Op donderdag 29 maart aanstaande om 20:30 uur is iedereen van harte welkom lees meer:

  • King of Kings zondag 22 april

    King of Kings zondag 22 april

    Celebrate the King of Kings samen met Sharon KipsOp zondag 22 april om 19:30 uur geeft Sharon Kips...

  • UITNODIGING “Omzien naar elkaar”

    UITNODIGING “Omzien naar elkaar”

    U wordt van harte uitgenodigd voor een informatieve, interactieve en inspirerende avond op...

  • The Passion in Grote Kerk Epe

    The Passion in Grote Kerk Epe

    Eerste keer uitzending The Passion in EpeVoor de allereerste keer wordt The Passion in de Grote...

Wat een hufter!

Doodhouwen, dat doo’j nich.
’n Echt brekken, dat doo’j nich.
Stellen, dat doo’j nich.
Valse verkloarings ofleggen teagenoawer wel ow ’t nöagste is, dat doo’j nich.
Exodus 20: 13 – 16 (Biebel in de Twentse Sproake)

We laten een woelig jaar achter ons waarin bleek dat mensen ‘boos’ zijn. Een man die minachtend spreekt over vrouwen en minderheden wordt president van Amerika, een kinderfeest moet door politie bewaakt worden, homo’s worden in elkaar geslagen en Joodse scholen worden extra bewaakt. Het wordt harder in ons samenleven. 
In zijn boek ‘Wat een hufter! Ergernis, lichtgeraaktheid en maatschappelijke verruwing ‘, laakt Bas van Stokkom het doorgeslagen narcisme. Dat leidt tot verruwing waarvan de hele samenleving is doortrokken. Hij ziet dat vooral bij de gegoede middenklasse.

Is het waar dat er in ieder mens een hufter schuilt, ook in u en mij?

Een groep slaven is net bevrijd van de slavernij. Samen met Mozes, hun leider, trekken ze door de woestijn op weg naar de vrijheid. In Exodus vinden we die tocht beschreven. Je verwacht blije mensen die in saamhorigheid optrekken, ze weten immers wat onderdrukking is. Maar nee, ze zijn boos. Boos op Mozes, boos op God, boos op hun mede weggenoten, op de zieken en ouderen die niet snel genoeg zijn en hun tocht ophouden. Ze kiezen voor een nieuwe leider, voor een nieuwe macht die hun ‘god’ moet zijn. 
Ze zijn samen op weg en toch ook niet, ze voelen zich niet op elkaar betrokken en zien de ander tot last. Eigenlijk een stelletje hufters.
Duidelijk wordt: zonder afspraken gaat het niet, zonder rechters en wetten gaat het niet, zonder vertrouwen in elkaar gaat het niet. Dan wordt het ‘het recht van de sterkste’, dan worden de zwakkeren opgeofferd. De bijbel herkent het en erkent dat de mens telkens weer geneigd is om van de goede weg af te dwalen en de weg van de zonde op te gaan en hufter te worden.
Daarom bij een berg in de woestijn die Tien Woorden, goddelijke woorden, om ons bij de les te houden. Het zijn deze Tien Woorden die de grenzen van de humaniteit aangeven. Het is eigenlijk zo vanzelfsprekend en eenvoudig: Stellen, dat doo’j nich. Zo vanzelfsprekend dat het ook zo weer vergeten wordt.
We moeten telkens weer bij de les worden gehouden om niet een hufter te worden, om te weten:
Iej mot nich zitten te speensen op ’t hoes van owwen noaber en ok nich op ziene vrouw, zienen knecht of ziene meid, zienen os of zienen ezzel, op niks van wat owwen noaber heurt.
Eeuwenlang klonken in de kerk op zondag de Tien Geboden. We hebben ze een minder prominente plaats gegeven in de kerkdienst. We wisten het nu wel en het hielp toch niet echt – zie hoe christelijke landen de wereld in twee grote oorlogen meesleepten.
We wisten het wel, maar ze zijn nu vergeten. Misschien moeten ze toch maar weer klinken in onze diensten.
Maar ze helpen toch niet?! Ik moet denken aan dit verhaaltje:
Een rabbi had een buurman die zeepfabrikant was. De zeepmaker zei: ‘wat stelt godsdienst eigenlijk voor? Kijk naar de ellende en de toestand in de wereld na duizenden jaren godsdienstgeschiedenis. Als godsdienst waarheid is, wat heeft het dan te betekenen?’
De rabbi zei niets maar nam zijn buurman mee naar buiten. Daar liep een stel dat van beneden tot boven onder de modder zat. Hij zei: “kijk daar nou’s naar. We hebben al generaties lang zeep. Maar zij zijn net als varkens. Wat heeft zeep heeft dan voor zin?’
Buurman protesteerde: ‘maar rabbi, zeep heeft alleen maar werking als het gebruikt wordt.’
‘Precies’, zei de rabbi, ‘en met de godsdienst is het niet anders…?’
Vanwege de hufter in ons opnieuw aandacht voor die ‘Tien Woorden’ – om ons het komende jaar bij de les te houden.
                                                                    SZ

Eerdere meditaties uit Klankbord

Oktober 2017 Als ik dan
Als ik dan mijn ogen dichtdoe
en mijn laatste adem blaas
- zal er dan iets zijn waarin ik
gelukzalig mij verbaas?


September 2017 De boom in?
Als je tegen iemand zegt ‘je kunt de boom in’, dan is dat over het algemeen niet aardig bedoeld. Het laat aan duidelijkheid niets te wensen over: die ander kan je op dat moment even niets schelen. Misschien – en moet ik zeggen hopelijk? – is het een uitdrukking die u zelden of nooit gebruikt. Maar toch. Zou het kunnen dat we, onuitgesproken, onbewust en ongewild, een ander toch best weleens die boodschap geven: je kunt de boom in? Aan de hand van het verhaal van Zacheüs wil ik daar even nader op ingaan.


Augustus 2017 Over de drempel
Er zijn vermoedelijk meer mensen dan we gewoonlijk denken, die niet of nooit naar de kerk gaan, maar eigenlijk best nieuwsgierig zijn, open staan, interesse of zelfs een zeker verlangen hebben om eens een kerkdienst mee te maken. Maar als je geen enkele link hebt met een kerk, hoe kom je dan zover? 
Hoe open, gastvrij en verwelkomend we als gemeente zelf ook dénken dat we zijn (‘bij ons is immers iedereen welkom!’) - voor wie niet bekend is met de kerk, is de stap om een keer naar de kerk te gaan, toch een behoorlijk grote. Zo ben ik een keer opgebeld door iemand, die vroeg of hij een keer naar de kerk kon komen – of dat gewoon zomaar kon of dat je je eerst moest melden of iets dergelijks.