Kerstkraam zaterdag 15 december

Kerstkraam zaterdag 15 december

Kerstkraam ZWO zaterdag 15 december van 10.30 tot 16.00 uur.Er zijn kerststukken, kerstbroden en diverse kerstartikelen te koop.De opbrengst is voor het ZWO project 'Hulp aan straatkinderen in Colombi lees meer:

Kerstnachtdienst 2018

Kerstnachtdienst 2018

Sfeervolle Kerstnachtdienst bij kaarslicht in Epe.Voor meer informatie zie deze poster: Poster Kerstnachtdienst lees meer:

ZWO-project 2018-2019

ZWO-project 2018-2019

Hulp aan straatkinderen in Medellin ColombiaDuizenden kinderen in de Colombiaanse stad Medellín leven in krottenwijken. Stichting Straatkinderen Medellín organiseert allerlei activiteiten om te voorkomen lees meer:

  • Kerstkraam zaterdag 15 december

    Kerstkraam zaterdag 15 december

    Kerstkraam ZWO zaterdag 15 december van 10.30 tot 16.00 uur.Er zijn kerststukken, kerstbroden en...

  • Kerstnachtdienst 2018

    Kerstnachtdienst 2018

    Sfeervolle Kerstnachtdienst bij kaarslicht in Epe.Voor meer informatie zie deze poster: Poster...

  • ZWO-project 2018-2019

    ZWO-project 2018-2019

    Hulp aan straatkinderen in Medellin ColombiaDuizenden kinderen in de Colombiaanse stad Medellín...

Over de drempel
Er zijn vermoedelijk meer mensen dan we gewoonlijk denken, die niet of nooit naar de kerk gaan, maar eigenlijk best nieuwsgierig zijn, open staan, interesse of zelfs een zeker verlangen hebben om eens een kerkdienst mee te maken. Maar als je geen enkele link hebt met een kerk, hoe kom je dan zover? 
Hoe open, gastvrij en verwelkomend we als gemeente zelf ook dénken dat we zijn (‘bij ons is immers iedereen welkom!’) - voor wie niet bekend is met de kerk, is de stap om een keer naar de kerk te gaan, toch een behoorlijk grote. Zo ben ik een keer opgebeld door iemand, die vroeg of hij een keer naar de kerk kon komen – of dat gewoon zomaar kon of dat je je eerst moest melden of iets dergelijks. Uiteraard heb ik geantwoord dat iedere zondag de kerk open is voor iedereen, dat hij hartelijk welkom was en aanmelding of iets dergelijks helemaal niet nodig is. Naderhand was ik toch lichtelijk verbaasd: kennelijk is het helemaal niet voor iedereen zomaar duidelijk dat de kerk voor iedereen open is. Kennelijk kleeft aan de kerk toch de indruk van een soort besloten groep, waar je vast niet zomaar bij kunt horen. 
Als we willen dat mensen gemakkelijker eens over de drempel van de kerk komen, denk ik dat we als kerkleden daar met elkaar iets aan zullen moeten doen. Ja, we zijn een gastvrije, open kerk, waar werkelijk iedereen welkom is – maar dragen en stralen we dat ook daadwerkelijk uit? Laten we dat weten en merken aan anderen, of is dat iets wat we in de praktijk vooral onder onszelf houden? Vandaar dat we als Grote Kerk meedoen aan het initiatief ‘Kerkproeverij’, waarbij het juist aan regelmatige kerkgangers is om daadwerkelijk eens iemand die gewoonlijk nooit naar de kerk gaat, uit te nodigen om mee te gaan. Zo kunnen we anderen over de drempel van de kerk helpen. 

Zelf ook over de drempel
Natuurlijk hopen we dat we anderen daarmee een dienst bewijzen, doordat zij iets van de/onze kerk kunnen ontdekken als plek van liefdevol geloof, spiritualiteit en verbondenheid. Maar het gaat hierbij niet alleen om die ander. We komen met deze uitdaging eigenlijk ook zelf in het geding. Want we zullen zelf ook een drempel over moeten: de drempel om iemand mee te vragen naar de kerk! Dat zijn we immers helemaal niet gewend en ik heb het sterke vermoeden dat het idee om juist tegen iemand die je goed kent (een vriend, een familielid of een goede bekende) te beginnen over de kerk, voor de meesten van ons toch een zeker gevoel van ongemak en schroom oproept. Er kunnen gemakkelijk gedachten opkomen, die in de weg staan om iemand mee te vragen. Bijvoorbeeld:
“Ik wil niet opdringerig zijn. Als ik over de kerk begin, beschadigt dat misschien de relatie die ik met diegene heb.”
“Ik weet eigenlijk niet of ik zelf altijd wel zoveel heb aan de kerkdienst – ik vraag iemand niet mee, want het valt diegene vast tegen.”
“Als ik iemand uitnodig, dan vraagt hij of zij mij misschien wel iets over mijn geloof en ik weet niet goed wat ik dan moet zeggen.”
“Ik wil wel iemand meevragen, maar ik ben bang voor de indruk die we maken als kerk. Ik vraag pas iemand mee als de diensten beter/mooier/eigentijdser zijn”. Of: “pas als er meer jonge mensen in de kerk komen.”
“Ik vraag diegene niet, want ik verwacht toch dat hij of zij ‘nee’ zegt…”

Zo kunnen we allerlei redenen hebben om dat niet te doen: gewoon eens iemand mee te vragen. Maar ik zou zeggen: laten we toch die drempel eens over gaan. Het is een uitnodiging, meer niet. Een uitnodiging is niet opdringerig. Iemand mag ook gewoon nee zeggen tegen een uitnodiging, en dat geeft niets. Maar dan is de uitnodiging toch gedaan en dat is toch waardevol. Ook hoeven we ons niet verantwoordelijk te voelen voor de indruk die diegene zal krijgen van de kerk. Dat is toch aan diegene? En misschien is die indruk toch anders dan je zelf verwachtte? En ja, misschien krijg je een vraag naar je eigen geloof en vind je dat lastig. Dat geeft toch niet? Wees gewoon eerlijk – ook als je het niet precies weet. Bij geloven gaat het, veel meer dan om ‘wat de inhoud van je geloof precies is’, om wat je beleeft en hoe je leeft met en vanuit je geloof, zou ik zeggen. En wie weet helpt het proberen verwoorden wel om je zelf dat bewuster te worden.

Wat voor soort kerk?
Tot slot zou het ook nog wel eens behulpzaam kunnen zijn om iets te vertellen over wat voor soort kerk de Grote Kerk is. Er zijn immers heel verschillende soorten kerken, die heel verschillende associaties op kunnen roepen. (Denk aan verschillen in de opvatting over de bijbel, de rol van de vrouw, de acceptatie van LHBT-ers (lesbiennes, homo’s, biseksuelen, transgenders) etc.. Zo wordt het (negatieve) beeld dat mensen hebben van ‘de kerk’ nogal eens bepaald door kenmerken die op bijvoorbeeld de Grote Kerk-gemeente misschien wel helemaal niet van toepassing zijn. Dat mogen mensen best weten!
Als het gaat om wat kerk in deze tijd is, vind ik zelf een tekst als onderstaande dat bijvoorbeeld heel mooi uitdrukken. Wie weet spreekt die ook u – en ook anderen – aan!

Met nieuwe woorden
Met nieuwe woorden voor een oud verhaal,
niet met een stem versteend in het verleden,
wel in een taal die twijfelt en die vraagt,
zonder de harde leer van zekerheden,
woorden die klinken als een nieuw signaal:
ruimte waar mensen zich gezegend weten.

Woning waar mensen meer dan welkom zijn,
een pleisterplaats om bij elkaar te komen,
waar elk van waarde is die hier verschijnt,
waar lachen is en tranen mogen stromen
deuren die open staan voor groot en klein,
waar mensen volop nieuwe liefde dromen.

Dank voor een plaats waar elk de ander ziet,
waar vriend en vreemdeling elkaar ontmoeten,
dank voor de adem die de vrijplaats biedt,
dank voor de openheid van niet te moeten,
dank voor de woorden en het nieuwe lied,
dank voor de ogen die elkaar begroeten.
(tekst van Michaël Steehouder, uit de ‘Oecumenische liedbundel’ Zangen van zoeken en zien (Kok, 2015))

                                                                                                          Ds. Jelbert Versteeg



Eerdere meditaties uit Klankbord

Oktober 2018 Puppy-cursus met Paulus

Ten slotte, broeders en zusters, schenk aandacht aan alles wat waar is, alles wat edel is, alles wat rechtvaardig is, alles wat zuiver is, alles wat lieflijk is, alles wat eervol is, kortom, aan alles wat deugdzaam is en lof verdient.
(Fillipenzen 4:8)

Wij hebben sinds een paar weken een puppy. Een hoogblonde Golden Retriever en ze heet Sira. Een lief en prachtig beestje. Dat is natuurlijk hartstikke leuk, maar een puppy moet je natuurlijk wel opvoeden. Beter gezegd, die moet je trainen, want eigenlijk gaat het puur om het aanleren van gedrag. (Terwijl opvoeden iets anders is, dat doe je met kinderen, die je bepaalde normen en waarden en een wereldbeeld wil bijbrengen, zo dat ze zich die innerlijk eigen maken en daarvanuit leren om eigen keuzes te maken in het leven.)  


September 2018  God in Zwitserland

Bent u in de vakantieweken God nog ergens tegen gekomen? Wij waren in Zwitserland. En ja, God was er ook.

Hoe dan?
In het imponerende natuurschoon van beken en meren, bomen en bloemen bijvoorbeeld. (Véél bloemen, en vooral ook zoveel verschillende). 
En in de grootsheid van gebergte waartegenover je eigen kleinheid des te sterker ervaart (en waarvandaan je met afstand neerkijkt op de drukke bewoonde wereld van bewegend verkeer en krioelende mensen waardoor alles dan tegelijk heel nietig maar ook vredig oogt).  


Juli / Augustus 2018 Zeg niet

Zeg niet Vader
als jij je niet als kind gedraagt.
Zeg niet Onze
als je opgesloten zit in je egoïsme.
Zeg niet Die in de hemelen zijt
als je alleen maar aan aardse dingen denkt.
Zeg niet Uw naam worde geheiligd
als je alleen maar aan je eigen eer denkt. 


Juni 2018  Het derde geslacht en het vierde
Bij Exodus 20: 5 en 6 (NBV)

De laatste keer dat we in de Grote Kerk de Tien Woorden lazen (die toen in dialect klonken), hebben we deze verzen overgeslagen: ‘Voor de schuld van de ouders laat ik de kinderen boeten, en ook het derde geslacht en het vierde, wanneer ze mij haten; maar als ze mij liefhebben en doen wat ik gebied, bewijs ik hun mijn liefde tot in het duizendste geslacht.
Overgeslagen ja, want zijn dit geen Bijbelverzen om je tanden op stuk te bijten? Hoe moeten we dit opvatten? Dat hangt mede af van hoe je Godsbeeld is, en hoe iemand de Bijbel leest. 


Mei 2018  Meander mee

Wandelend langs het water van de beek,
die ingekaderd rechtdoor zijn weg vervolgt,
besef ik dat vele, vele druppels water
samen zijn gevloeid tot deze stroom.
 


April 2018  Tussen Pasen en Pinksteren: hoop die doet leven
Hoop
Diep in onszelf dragen wij de hoop.
Als dat niet het geval is,
is er geen hoop meer.