07-08 t/m 07-10 Tentoonstelling Saskia Wevers

07-08 t/m 07-10 Tentoonstelling Saskia Wevers

Vanaf 7 augustus zal in de Grote Kerk in Epe het werk van Saskia Wevers uit Zwolle te zien zijn. Saskia Wevers (Winterswijk, 1953) schildert sinds haar opleiding in een krachtig handschrift, liefst in lees meer:

Sobere maaltijden in de Grote Kerk

Sobere maaltijden in de Grote Kerk

Samen op weg naar Pasen Ontmoeting en bezinning bij vier sobere maaltijden op vier vrijdagen tijdens de vastentijd in vier kerken in Epe. De Raad van Kerken Epe nodigt iedereen (volwassenen en kinderen) lees meer:

Nieuwe foto's

Nieuwe foto's

Klik in menubalk op 'Fotoalbum'    Hier zijn nieuwe foto's te bekijken. lees meer:

  • 07-08 t/m 07-10 Tentoonstelling Saskia Wevers

    07-08 t/m 07-10 Tentoonstelling Saskia Wevers

    Vanaf 7 augustus zal in de Grote Kerk in Epe het werk van Saskia Wevers uit Zwolle te zien zijn....

  • Sobere maaltijden in de Grote Kerk

    Sobere maaltijden in de Grote Kerk

    Samen op weg naar Pasen Ontmoeting en bezinning bij vier sobere maaltijden op vier vrijdagen...

  • Nieuwe foto's

    Nieuwe foto's

    Klik in menubalk op 'Fotoalbum'    Hier zijn nieuwe foto's te bekijken.

Over de drempel
Er zijn vermoedelijk meer mensen dan we gewoonlijk denken, die niet of nooit naar de kerk gaan, maar eigenlijk best nieuwsgierig zijn, open staan, interesse of zelfs een zeker verlangen hebben om eens een kerkdienst mee te maken. Maar als je geen enkele link hebt met een kerk, hoe kom je dan zover? 
Hoe open, gastvrij en verwelkomend we als gemeente zelf ook dénken dat we zijn (‘bij ons is immers iedereen welkom!’) - voor wie niet bekend is met de kerk, is de stap om een keer naar de kerk te gaan, toch een behoorlijk grote. Zo ben ik een keer opgebeld door iemand, die vroeg of hij een keer naar de kerk kon komen – of dat gewoon zomaar kon of dat je je eerst moest melden of iets dergelijks. Uiteraard heb ik geantwoord dat iedere zondag de kerk open is voor iedereen, dat hij hartelijk welkom was en aanmelding of iets dergelijks helemaal niet nodig is. Naderhand was ik toch lichtelijk verbaasd: kennelijk is het helemaal niet voor iedereen zomaar duidelijk dat de kerk voor iedereen open is. Kennelijk kleeft aan de kerk toch de indruk van een soort besloten groep, waar je vast niet zomaar bij kunt horen. 
Als we willen dat mensen gemakkelijker eens over de drempel van de kerk komen, denk ik dat we als kerkleden daar met elkaar iets aan zullen moeten doen. Ja, we zijn een gastvrije, open kerk, waar werkelijk iedereen welkom is – maar dragen en stralen we dat ook daadwerkelijk uit? Laten we dat weten en merken aan anderen, of is dat iets wat we in de praktijk vooral onder onszelf houden? Vandaar dat we als Grote Kerk meedoen aan het initiatief ‘Kerkproeverij’, waarbij het juist aan regelmatige kerkgangers is om daadwerkelijk eens iemand die gewoonlijk nooit naar de kerk gaat, uit te nodigen om mee te gaan. Zo kunnen we anderen over de drempel van de kerk helpen. 

Zelf ook over de drempel
Natuurlijk hopen we dat we anderen daarmee een dienst bewijzen, doordat zij iets van de/onze kerk kunnen ontdekken als plek van liefdevol geloof, spiritualiteit en verbondenheid. Maar het gaat hierbij niet alleen om die ander. We komen met deze uitdaging eigenlijk ook zelf in het geding. Want we zullen zelf ook een drempel over moeten: de drempel om iemand mee te vragen naar de kerk! Dat zijn we immers helemaal niet gewend en ik heb het sterke vermoeden dat het idee om juist tegen iemand die je goed kent (een vriend, een familielid of een goede bekende) te beginnen over de kerk, voor de meesten van ons toch een zeker gevoel van ongemak en schroom oproept. Er kunnen gemakkelijk gedachten opkomen, die in de weg staan om iemand mee te vragen. Bijvoorbeeld:
“Ik wil niet opdringerig zijn. Als ik over de kerk begin, beschadigt dat misschien de relatie die ik met diegene heb.”
“Ik weet eigenlijk niet of ik zelf altijd wel zoveel heb aan de kerkdienst – ik vraag iemand niet mee, want het valt diegene vast tegen.”
“Als ik iemand uitnodig, dan vraagt hij of zij mij misschien wel iets over mijn geloof en ik weet niet goed wat ik dan moet zeggen.”
“Ik wil wel iemand meevragen, maar ik ben bang voor de indruk die we maken als kerk. Ik vraag pas iemand mee als de diensten beter/mooier/eigentijdser zijn”. Of: “pas als er meer jonge mensen in de kerk komen.”
“Ik vraag diegene niet, want ik verwacht toch dat hij of zij ‘nee’ zegt…”

Zo kunnen we allerlei redenen hebben om dat niet te doen: gewoon eens iemand mee te vragen. Maar ik zou zeggen: laten we toch die drempel eens over gaan. Het is een uitnodiging, meer niet. Een uitnodiging is niet opdringerig. Iemand mag ook gewoon nee zeggen tegen een uitnodiging, en dat geeft niets. Maar dan is de uitnodiging toch gedaan en dat is toch waardevol. Ook hoeven we ons niet verantwoordelijk te voelen voor de indruk die diegene zal krijgen van de kerk. Dat is toch aan diegene? En misschien is die indruk toch anders dan je zelf verwachtte? En ja, misschien krijg je een vraag naar je eigen geloof en vind je dat lastig. Dat geeft toch niet? Wees gewoon eerlijk – ook als je het niet precies weet. Bij geloven gaat het, veel meer dan om ‘wat de inhoud van je geloof precies is’, om wat je beleeft en hoe je leeft met en vanuit je geloof, zou ik zeggen. En wie weet helpt het proberen verwoorden wel om je zelf dat bewuster te worden.

Wat voor soort kerk?
Tot slot zou het ook nog wel eens behulpzaam kunnen zijn om iets te vertellen over wat voor soort kerk de Grote Kerk is. Er zijn immers heel verschillende soorten kerken, die heel verschillende associaties op kunnen roepen. (Denk aan verschillen in de opvatting over de bijbel, de rol van de vrouw, de acceptatie van LHBT-ers (lesbiennes, homo’s, biseksuelen, transgenders) etc.. Zo wordt het (negatieve) beeld dat mensen hebben van ‘de kerk’ nogal eens bepaald door kenmerken die op bijvoorbeeld de Grote Kerk-gemeente misschien wel helemaal niet van toepassing zijn. Dat mogen mensen best weten!
Als het gaat om wat kerk in deze tijd is, vind ik zelf een tekst als onderstaande dat bijvoorbeeld heel mooi uitdrukken. Wie weet spreekt die ook u – en ook anderen – aan!

Met nieuwe woorden
Met nieuwe woorden voor een oud verhaal,
niet met een stem versteend in het verleden,
wel in een taal die twijfelt en die vraagt,
zonder de harde leer van zekerheden,
woorden die klinken als een nieuw signaal:
ruimte waar mensen zich gezegend weten.

Woning waar mensen meer dan welkom zijn,
een pleisterplaats om bij elkaar te komen,
waar elk van waarde is die hier verschijnt,
waar lachen is en tranen mogen stromen
deuren die open staan voor groot en klein,
waar mensen volop nieuwe liefde dromen.

Dank voor een plaats waar elk de ander ziet,
waar vriend en vreemdeling elkaar ontmoeten,
dank voor de adem die de vrijplaats biedt,
dank voor de openheid van niet te moeten,
dank voor de woorden en het nieuwe lied,
dank voor de ogen die elkaar begroeten.
(tekst van Michaël Steehouder, uit de ‘Oecumenische liedbundel’ Zangen van zoeken en zien (Kok, 2015))

                                                                                                          Ds. Jelbert Versteeg



Eerdere meditaties uit Klankbord

Februari 2018 Genderneutraal? En beelden van Jezus.
In januari werd in enkele media bericht over een Zweedse kerk die had besloten om voortaan niet met een mannelijk maar onzijdig voornaamwoord naar Jezus te verwijzen. De kerkleiding wilde daarmee de kerk toegankelijker maken voor bijvoorbeeld transseksuelen en travestieten en duidelijk maken dat transpersonen zijn geschapen door God en hun lichamen ook behoren tot Gods mooie en unieke schepsels. De kerk erkent dat de historische Jezus een man was, maar acht dit minder relevant voor het christelijke geloof in het moderne Zweden: “Jezus is waarlijk God en waarlijk mens. Daarmee stijgt Jezus uit boven hem of haar.”


Januari 2018 Wie is welkom in de Grote Kerk? 
In de Grote Kerk Epe willen we in het bijzonder welkom heten: ieder die single is, getrouwd, gescheiden, verweduwd, samenwonend, hetero, homo, lesbo, transgender, vies rijk, vuil van armoede, yo no habla Ollandes


December 2017 Bij Johannes 1:5 Het licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet in haar macht gekregen.

Advent: uitkijken naar de komst van het licht


Oktober 2017 Als ik dan
Als ik dan mijn ogen dichtdoe
en mijn laatste adem blaas
- zal er dan iets zijn waarin ik
gelukzalig mij verbaas?


September 2017 De boom in?
Als je tegen iemand zegt ‘je kunt de boom in’, dan is dat over het algemeen niet aardig bedoeld. Het laat aan duidelijkheid niets te wensen over: die ander kan je op dat moment even niets schelen. Misschien – en moet ik zeggen hopelijk? – is het een uitdrukking die u zelden of nooit gebruikt. Maar toch. Zou het kunnen dat we, onuitgesproken, onbewust en ongewild, een ander toch best weleens die boodschap geven: je kunt de boom in? Aan de hand van het verhaal van Zacheüs wil ik daar even nader op ingaan.


Augustus 2017 Over de drempel
Er zijn vermoedelijk meer mensen dan we gewoonlijk denken, die niet of nooit naar de kerk gaan, maar eigenlijk best nieuwsgierig zijn, open staan, interesse of zelfs een zeker verlangen hebben om eens een kerkdienst mee te maken. Maar als je geen enkele link hebt met een kerk, hoe kom je dan zover? 
Hoe open, gastvrij en verwelkomend we als gemeente zelf ook dénken dat we zijn (‘bij ons is immers iedereen welkom!’) - voor wie niet bekend is met de kerk, is de stap om een keer naar de kerk te gaan, toch een behoorlijk grote. Zo ben ik een keer opgebeld door iemand, die vroeg of hij een keer naar de kerk kon komen – of dat gewoon zomaar kon of dat je je eerst moest melden of iets dergelijks.