Kerstkraam zaterdag 15 december

Kerstkraam zaterdag 15 december

Kerstkraam ZWO zaterdag 15 december van 10.30 tot 16.00 uur.Er zijn kerststukken, kerstbroden en diverse kerstartikelen te koop.De opbrengst is voor het ZWO project 'Hulp aan straatkinderen in Colombi lees meer:

Kerstnachtdienst 2018

Kerstnachtdienst 2018

Sfeervolle Kerstnachtdienst bij kaarslicht in Epe.Voor meer informatie zie deze poster: Poster Kerstnachtdienst lees meer:

ZWO-project 2018-2019

ZWO-project 2018-2019

Hulp aan straatkinderen in Medellin ColombiaDuizenden kinderen in de Colombiaanse stad Medellín leven in krottenwijken. Stichting Straatkinderen Medellín organiseert allerlei activiteiten om te voorkomen lees meer:

  • Kerstkraam zaterdag 15 december

    Kerstkraam zaterdag 15 december

    Kerstkraam ZWO zaterdag 15 december van 10.30 tot 16.00 uur.Er zijn kerststukken, kerstbroden en...

  • Kerstnachtdienst 2018

    Kerstnachtdienst 2018

    Sfeervolle Kerstnachtdienst bij kaarslicht in Epe.Voor meer informatie zie deze poster: Poster...

  • ZWO-project 2018-2019

    ZWO-project 2018-2019

    Hulp aan straatkinderen in Medellin ColombiaDuizenden kinderen in de Colombiaanse stad Medellín...

Tussen Pasen en Pinksteren: hoop die doet leven
Hoop
Diep in onszelf dragen wij de hoop.
Als dat niet het geval is,
is er geen hoop meer.

Hoop
is een kwaliteit van de ziel
en hangt niet af
van wat er in de wereld gebeurt.

Hoop
is niet voorspellen
of vooruitzien.
Het is een gerichtheid van de geest,
een gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon verankerd.

Hoop
in deze diepe en krachtige betekenis
is niet hetzelfde als vreugde
omdat alles goed gaat
of bereidheid je in te zetten
voor wat succes heeft.

Hoop
is ergens voor werken
omdat het goed is,
niet alleen
omdat het kans van slagen heeft.

Hoop
is niet hetzelfde als optimisme.
Evenmin de overtuiging
dat iets goed zal aflopen.
Wel de zekerheid dat iets zinvol is
ongeacht de afloop,
het resultaat.
Vaclav Havel

Een prachtige tekst van Vaclav Havel over hoop. Geen onbekende tekst trouwens, dus u heeft hem misschien al eens eerder gelezen. Maar in dit geval wil ik hem meegeven, omdat ik er iets in herken waar het op aankomt als het gaat om de kerk en de toekomst. We trappen gemakkelijk in de valkuil om de waarde en het bestaansrecht van de kerk af te meten aan de mate van ‘succes’: als het ledental afneemt, de kerkgang terugloopt, betrokkenheid verwatert – wat is er dan voor toekomst voor de kerk? 
God en geloof verdwijnen verder uit Nederland’ kopte dagblad Trouw een jaar of twee geleden al eens naar aanleiding van het onderzoek ‘God in Nederland’. Dit onderzoek bracht bijvoorbeeld aan het licht dat inmiddels 82% van de Nederlanders zelden of nooit in een kerk komt. En dat er grote diversiteit bestaat in hoe en wat mensen geloven, ook onder kerkmensen. Mensen noemen zichzelf niet alleen wel of niet gelovend ‘in God of een hogere macht’ - maar ook ietsist, spiritueel of agnost. Enkele conclusies: grenzen vervagen, de kerk is flink vergrijsd en de Nederlandse samenleving is definitief post-christelijk. 
Duidelijk genoeg, toch? De rol van kerk en geloof lijkt simpelweg uitgespeeld. Toch denk ik: zou het er niet heel anders uit komen te zien als we de focus zouden verleggen van geloof naar hoop? Want een samenleving zonder (vastomlijnd of overeenstemmend) geloof kan misschien nog wel, maar een samenleving zonder hoop is… hopeloos. Dat geldt ook voor ieder mens afzonderlijk: hoop doet leven! Geen mens kan zonder hoop. 
Dus juist hoop is nodig. Vandaar dat ik nu deze richting op begin te denken: Waar lange tijd ‘het geloof’ op de voorgrond heeft gestaan, zouden we in deze tijd als kerk misschien meer herkenbaar mogen worden als Huis van Hoop, een plek waar de hoop levend gehouden wordt en steeds opnieuw gevoed. Dan zijn we kerk, niet omdat wij (nog) zo goed geloven, maar omdat we in het spoor van Jezus steeds weer hoop ontdekken. Een overstijgende hoop, die niet van onszelf afhangt maar die we ontvangen, hoe we dat ook zelf verder invullen. Het is een gerichtheid van de geest, een gerichtheid van het hart, voorbij de horizon verankerd. 
Hoop als uitgangspunt zou ook voor onszelf (als ‘mensen van de kerk’) de ruimte kunnen geven om verre van de kramp, de angst en de zware last te blijven vanwege de toekomst. Hoop hangt immers ‘niet af van wat er in de wereld gebeurt.’ Zo bekeken gaat het er echt niet om of de kerk succes heeft, wel of geen kans van slagen, of het goed zal aflopen. Laten we hoopvol en vrijmoedig kerk zijn, vanuit de zekerheid dat het ‘zinvol is ongeacht de afloop’. 
Hoop is onontbeerlijk. Dat geldt net zo goed ook voor ieders persoonlijke leven. Zeker als bijvoorbeeld een ziekte, een sterfgeval, een ongeluk of (relatie)problemen ingrijpend inbreken in je leven. Soms weet je niet hoe je nog staande kunt blijven. Of je bent dat stadium zelfs al voorbij, en je vraagt je af of je ooit nog op kunt krabbelen. En wat als zelfs de eigen dood in de ogen moet worden gekeken? 
Dan komt het er wel op aan: is er toch nog hoop te vinden, hoop die, ondanks alles, doet leven? De kerk is dan die plek die ons erbij bepaalt dat we leven na Pasen: het diepzinnige verhaal van wederopstanding, van vernieuwing tegen alle verwachting in. Met daarbij de uitnodiging dat we als mensen mogen delen in diezelfde kracht van opstanding. De kracht die al het leven draagt, ook ons eigen leven – en zelfs daar voorbij... 
Een soort levenskunst in het licht van Pasen dus. Maar tegelijkertijd leven we ook toe naar Pinksteren als het feest van de Geest, de Geest die harten van mensen opent voor de werking van God (of, rekening houdend met de grote diversiteit van de Grote Kerk, hoe je dat ook wilt noemen: de Eeuwige/de Ene/het Heilige/de Wezenlijke/het Onvoorwaardelijke/een Kracht/de of het Onbenoembare/’Iets’…) in ons leven en in al wat leeft – en die mensen daarin verbindt met elkaar en met de hele schepping! Zo bekeken kun je dat ook de gerichtheid van de heilige Geest noemen als Havel hoop beschrijft als ‘een gerichtheid van de geest, een gerichtheid van het hart, voorbij de horizon verankerd.’ De Geest die mens en wereld als het ware steeds weer hoop inblaast.
Laat ik daarbij afsluiten met een mooi citaat van Paulus, Romeinen 5 vers 5: Deze hoop zal niet worden beschaamd, omdat Gods liefde in ons hart is uitgegoten door de heilige Geest, die ons gegeven is.

                                                                                                                                      ds. Jelbert Versteeg



Eerdere meditaties uit Klankbord

Oktober 2018 Puppy-cursus met Paulus

Ten slotte, broeders en zusters, schenk aandacht aan alles wat waar is, alles wat edel is, alles wat rechtvaardig is, alles wat zuiver is, alles wat lieflijk is, alles wat eervol is, kortom, aan alles wat deugdzaam is en lof verdient.
(Fillipenzen 4:8)

Wij hebben sinds een paar weken een puppy. Een hoogblonde Golden Retriever en ze heet Sira. Een lief en prachtig beestje. Dat is natuurlijk hartstikke leuk, maar een puppy moet je natuurlijk wel opvoeden. Beter gezegd, die moet je trainen, want eigenlijk gaat het puur om het aanleren van gedrag. (Terwijl opvoeden iets anders is, dat doe je met kinderen, die je bepaalde normen en waarden en een wereldbeeld wil bijbrengen, zo dat ze zich die innerlijk eigen maken en daarvanuit leren om eigen keuzes te maken in het leven.)  


September 2018  God in Zwitserland

Bent u in de vakantieweken God nog ergens tegen gekomen? Wij waren in Zwitserland. En ja, God was er ook.

Hoe dan?
In het imponerende natuurschoon van beken en meren, bomen en bloemen bijvoorbeeld. (Véél bloemen, en vooral ook zoveel verschillende). 
En in de grootsheid van gebergte waartegenover je eigen kleinheid des te sterker ervaart (en waarvandaan je met afstand neerkijkt op de drukke bewoonde wereld van bewegend verkeer en krioelende mensen waardoor alles dan tegelijk heel nietig maar ook vredig oogt).  


Juli / Augustus 2018 Zeg niet

Zeg niet Vader
als jij je niet als kind gedraagt.
Zeg niet Onze
als je opgesloten zit in je egoïsme.
Zeg niet Die in de hemelen zijt
als je alleen maar aan aardse dingen denkt.
Zeg niet Uw naam worde geheiligd
als je alleen maar aan je eigen eer denkt. 


Juni 2018  Het derde geslacht en het vierde
Bij Exodus 20: 5 en 6 (NBV)

De laatste keer dat we in de Grote Kerk de Tien Woorden lazen (die toen in dialect klonken), hebben we deze verzen overgeslagen: ‘Voor de schuld van de ouders laat ik de kinderen boeten, en ook het derde geslacht en het vierde, wanneer ze mij haten; maar als ze mij liefhebben en doen wat ik gebied, bewijs ik hun mijn liefde tot in het duizendste geslacht.
Overgeslagen ja, want zijn dit geen Bijbelverzen om je tanden op stuk te bijten? Hoe moeten we dit opvatten? Dat hangt mede af van hoe je Godsbeeld is, en hoe iemand de Bijbel leest. 


Mei 2018  Meander mee

Wandelend langs het water van de beek,
die ingekaderd rechtdoor zijn weg vervolgt,
besef ik dat vele, vele druppels water
samen zijn gevloeid tot deze stroom.
 


April 2018  Tussen Pasen en Pinksteren: hoop die doet leven
Hoop
Diep in onszelf dragen wij de hoop.
Als dat niet het geval is,
is er geen hoop meer.