Vervolg actie voedselbank

Vervolg actie voedselbank

Gezamenlijke kerken gem. Epe bieden hulp aan de Voedselbank Epe Vaassen HeerdeAan het begin van de corona crisis zijn we begonnen met een actie om de Voedselbank te steunen.Hier weer een update van de lees meer:

Kerkdiensten online bijwonen

Kerkdiensten online bijwonen

In verband met de richtlijnen rondom het coronavirus kunnen de kerkdiensten in de Grote Kerk voorlopig niet bijgewoond worden.Ze zijn wel thuis Live te volgen via kerdienst gemist: Klik HIER.Ook kan elke lees meer:

Telefonisch contact

Telefonisch contact

Veel mensen zijn nu aan huis gebonden, waarbij ook bezoekjes en contacten stilvallen.We kunnen ons voorstellen dat u juist nu best behoefte heeft aan even een gesprek of luisterend oor.Ook bezoeken vanuit lees meer:

  • Vervolg actie voedselbank

    Vervolg actie voedselbank

    Gezamenlijke kerken gem. Epe bieden hulp aan de Voedselbank Epe Vaassen HeerdeAan het begin van de...

  • Kerkdiensten online bijwonen

    Kerkdiensten online bijwonen

    In verband met de richtlijnen rondom het coronavirus kunnen de kerkdiensten in de Grote Kerk...

  • Telefonisch contact

    Telefonisch contact

    Veel mensen zijn nu aan huis gebonden, waarbij ook bezoekjes en contacten stilvallen.We kunnen ons...

God in Zwitserland

Bent u in de vakantieweken God nog ergens tegen gekomen? Wij waren in Zwitserland. En ja, God was er ook.

Hoe dan?
In het imponerende natuurschoon van beken en meren, bomen en bloemen bijvoorbeeld. (Véél bloemen, en vooral ook zoveel verschillende). 
En in de grootsheid van gebergte waartegenover je eigen kleinheid des te sterker ervaart (en waarvandaan je met afstand neerkijkt op de drukke bewoonde wereld van bewegend verkeer en krioelende mensen waardoor alles dan tegelijk heel nietig maar ook vredig oogt). 
Natuurlijk op de bergtoppen, waar je je letterlijk en figuurlijk dichter bij de hemel voelt (niet voor niets is juist daar dan ook bijna altijd wel een kruis geplaatst). 
Maar ook in de Nederlanders die we troffen bij een van de Nederlandstalige kerkdiensten die, best bijzonder vonden wij, in het gebied van het Berner Oberland ’s zomers nog steeds gehouden blijken te worden. 
En mag je niet ook zeggen dat God aanwezig is in het klingelen van een koebel in de verte of in de verkoeling van een duik in een meer of in de glans van het vuurtje waarin we ’s avonds marshmallows poften?

Maar het sterkst kwam God naar voren in een ontmoeting
We kwamen op een kleine camping aan een meer die werd gerund door een heel aardige blonde vrouw van een jaar of vijftig. Een vriendelijke oudere man, die er met zijn pet en korte maar stevig postuur uit zag als een oude zeeman, hielp haar. Het bleek haar vader. Het was fijn dat hij haar hielp zei ze, en het was ook goed voor hem want zo had hij wat omhanden en afleiding. Zijn vrouw, haar moeder, was namelijk nog maar drie weken geleden overleden… 
Gedurende die week maakte ik ook met die vader af en toe een praatje. Toen ik zei dat hij er uit zag als een zeeman, vertelde hij dat hij vroeger inderdaad graag zeeman geworden was maar het was anders gelopen. Zijn vader had hem aangewezen om de camping over te nemen. Daar had hij helemaal vrede mee, want zo had hij immers op een prachtige plek kunnen leven en het was weliswaar een kleine camping, maar ze waren toch geen mensen die leefden voor het geld. Hij en zijn vrouw waren eigen baas geweest en hadden zich altijd vrij gevoeld. Ze hadden er samen een mooi en gelukkig leven aan gehad. De zomerweken waren duidelijk het drukst. Maar wat deed hij dan in de winter? Dan probeerde hij ook wat te verdienen als ‘Holzschnitzler’ begreep ik, houtsnijder, waarvoor hij ook een werkplaats onder in huis had.
Dat houtsnijwerk had me nieuwsgierig gemaakt. Een dag voordat we weer zouden vertrekken, vroeg ik of hij ons niet zijn werkplaats wilde laten zien. Dat deed hij graag en hij ging ons voor. Daar stonden een heel aantal prachtige grotere en kleinere houten beelden. Bovendien bleek de houtsnijder ook mooie schilderijen te maken. In het oog sprong een imposant beeld van een metershoge adelaar. Bedoeld om te verkopen naar Amerika zei hij, maar het was nog onvoltooid. Hij was er een hele tijd niet meer aan toegekomen, want hij had namelijk zijn vrouw thuis verzorgd toen ze ziek werd en dat ging voor alles. En hij vertelde met veel liefde over zijn vrouw, hoe hij haar ontmoet had, hoe fijn ze het hadden gehad samen, en ook hoe ze was gestorven. Hij prees zich gelukkig want hij had de liefste en mooiste vrouw van de wereld en liet ons een oude dia van haar zien ten bewijs. 
Dat die tijd nu voorbij was, dat ze er niet meer was, dat deed hem dáár toch zo’n zeer, zei hij met vochtige ogen terwijl hij met zijn hand op zijn hart klopte. Maar, zei hij er zomaar en met kracht achteraan, hij geloofde dat hij haar straks weer zou zien, want hij vertrouwde op Christus, Christus die immers de dood heeft overwonnen. Dankzij dat geloof was er niet alleen verdriet maar kon hij toch ook verder.

Dat iemand ons dat allemaal zo ronduit vertelde, zo persoonlijk en oprecht, en ook onbekommerd zijn geloof daarin meebracht (terwijl wij daar van onze kant geen enkele toespeling op hadden gemaakt, ik had ook helemaal niet verteld dat ik predikant ben of zoiets), dat raakte ons. En bijzonder hoe je dan zomaar een band kunt hebben met iemand die je tot voor kort nooit had ontmoet. Ik zou zeggen: juist waar zoiets gebeurt tussen mensen, daar is Gods Geest aan het werk. Dan ervaar je iets van Godswege.
En op de een of andere manier nog des te meer als God dan daarbij ook ter sprake wordt gebracht. Zo blijft ook het afscheid me bij. Bij ons vertrek van de camping zei de houtsnijder tot elk van ons welgemeend ‘Gott behüte dich’ – ‘moge God je behoeden’. In feite alsof hij ons zegende.

Eenmaal thuis moest ik denken aan het mooie kinderboekje ‘Niemand is zoals jij’ van Max Lucado. Daarin gaat het over Nerflanders, kleine mensen van hout, ieder eigenhandig gemaakt door Eli, de houtsnijder die hoog op de heuvel woont. Oftewel, God zélf voorgesteld als houtsnijder. Een beeld dat onze campingbaas vast zou aanspreken. En een beeld dat voor ons in elk geval sinds deze vakantie nieuwe lading heeft gekregen.
Zo was God in Zwitserland – voor ons tenminste. Maar misschien kunt u zelf ook wel vertellen waar en hoe u God bent tegengekomen. Ik hoop het. Ver weg of naast de deur. In natuurschoon, een kerk, of in een ontmoeting. Als we er voor open staan, kruist Hij ons pad misschien wel vaker dan we denken.

Gott behüte dich.
                                                                                                                      Ds. Jelbert Versteeg

Eerdere meditaties uit Klankbord

Februari 2020Eén van U is de messias!

In een abdij die moeilijke tijden doormaakte, woonden nog slechts vijf monniken, allen boven de 70; de zaak stond op uitsterven. In zijn nood besloot de abt raad in te winnen van een naburige rabbi. Wellicht kon hij hem adviseren zodat de abdij gered kon worden. De rabbi verwelkomde de abt hartelijk, maar toen deze hem het doel van zijn bezoek had uitgelegd zei hij:
“Ik weet hoe dat is. De Geest is uit de mensen verdwenen. Hier in de stad is het hetzelfde liedje. Er komt haast geen mens meer naar de synagoge.”


Januari 2020 Mensen op weg

We zijn als mensen bestemd om op weg te zijn.
Tweehonderdduizend jaar geleden trok de Homo Sapiens weg vanuit zijn oorsprong in Oost-Afrika, om nieuwe gebieden te gaan bewonen. Zo heeft de mens zich van daaruit verspreid over de aarde.
Ooit trok Abram weg uit zijn land, weg van zijn familie en naaste verwanten, naar een land dat hem gewezen zou worden. 


December 2019Advent: Gesmokkelde vogels

Een verhaaltje van de Uruguayaanse journalist en schrijver Eduardo Galeano:
(dat ik ooit tegen kwam en heb vertaald uit een Duitse Adventskalender)

In de tijd dat Uruguay een militair regime kende (eind jaren zeventig, begin jaren tachtig), mochten politieke gevangenen niet zonder toestemming praten, en ook niet fluiten, lachen, zingen of andere gevangenen groeten. Ook mochten ze geen afbeeldingen ontvangen van zwangere vrouwen, stelletjes, vlinders, sterren of vogels. Kennelijk was er niets toegestaan wat op enige manier hoop kon geven...


September 2019 Vogelsang

Eén van de uitstapjes die we tijdens onze vakantie in de Noord-Eifel maakten, was naar een imposant, groots complex in een prachtige omgeving. Gelegen tegen en bovenop een hoge heuvel, omgeven door pure natuur, met schitterend uitzicht op een lager gelegen meer en de hele wijde omtrek. Het geheel bestond uit meerdere gebouwen, maar alle gebouwd in één bijzondere stijl, een soort moderne architectuur van strakke, robuuste kasteelbouw. Behalve een aantal grote centrale gebouwen met een toren, omvatte het complex ook diverse gebouwen voor verblijfs- en slaapvertrekken, een buitentheater, een sportveld en een zwembad. Het was namelijk gebouwd als opleidingscentrum. Daar wandelend in het zonnetje, met dat uitzicht voor ogen en idyllisch vogelgezang in de oren, maakte het geheel grote indruk op ons. 


Augustus 2019 Happy Family
Ik had in juni een familieweekend. Het was ter ere van het 50-jarig huwelijksjubileum van mijn ouders. Een bijzonder moment natuurlijk, iets om dankbaar voor te zijn. En we hadden met ouders, kinderen en kleinkinderen een mooi weekend met elkaar, in Friesland. Maar ik raakte erdoor aan het denken over familie in het algemeen. 
Familie is een groot goed. En soms ook een grote last. Elke familie kent zijn eigen gewoonten, eigenaardigheden, dynamiek en rolverdelingen.


Mei 2019 Licht door de ramen

Die ramen in de kerk! De lichtval! Wat mooi is dat toch, als zonlicht zachtjes door de glas-in-lood ramen valt. 
Een mild soort licht, dat op tijdloze sobere muren en onbewogen pilaren, plotseling kleur doet oplichten. Alsof het licht de kerk tot leven laat komen.
Misschien zijn de ramen wel de grootste rijkdom van de kerk? Zelfs wie niets maar dan ook niets met de kerk heeft, moet daar toch wel de schoonheid van zien.


April 2019Deze meditatie bevat foto's. Daarom staat het in een PDF-bestand.
Klik hier.


Maart 2019 Het sprookje van God en de wolf 
Er was eens… een tijd waarin mensen bij het woord ‘wolf’ vooral dachten aan een vervaarlijk fantasiedier uit een sprookje als Roodkapje, in plaats van een echt levend wild dier dat je in eigen omgeving tegen zou kunnen komen. Die onbezorgde tijd kwam ten einde toen de wolf wel degelijk een echt dier bleek te zijn, dat zich nota bene vlak bij ons in de buurt bevindt!