Vervolg actie voedselbank

Vervolg actie voedselbank

Gezamenlijke kerken gem. Epe bieden hulp aan de Voedselbank Epe Vaassen HeerdeAan het begin van de corona crisis zijn we begonnen met een actie om de Voedselbank te steunen.Hier weer een update van de lees meer:

Kerkdiensten online bijwonen

Kerkdiensten online bijwonen

In verband met de richtlijnen rondom het coronavirus kunnen de kerkdiensten in de Grote Kerk voorlopig niet bijgewoond worden.Ze zijn wel thuis Live te volgen via kerdienst gemist: Klik HIER.Ook kan elke lees meer:

Telefonisch contact

Telefonisch contact

Veel mensen zijn nu aan huis gebonden, waarbij ook bezoekjes en contacten stilvallen.We kunnen ons voorstellen dat u juist nu best behoefte heeft aan even een gesprek of luisterend oor.Ook bezoeken vanuit lees meer:

  • Vervolg actie voedselbank

    Vervolg actie voedselbank

    Gezamenlijke kerken gem. Epe bieden hulp aan de Voedselbank Epe Vaassen HeerdeAan het begin van de...

  • Kerkdiensten online bijwonen

    Kerkdiensten online bijwonen

    In verband met de richtlijnen rondom het coronavirus kunnen de kerkdiensten in de Grote Kerk...

  • Telefonisch contact

    Telefonisch contact

    Veel mensen zijn nu aan huis gebonden, waarbij ook bezoekjes en contacten stilvallen.We kunnen ons...

Puppy-cursus met Paulus

Ten slotte, broeders en zusters, schenk aandacht aan alles wat waar is, alles wat edel is, alles wat rechtvaardig is, alles wat zuiver is, alles wat lieflijk is, alles wat eervol is, kortom, aan alles wat deugdzaam is en lof verdient.
(Fillipenzen 4:8)

Wij hebben sinds een paar weken een puppy. Een hoogblonde Golden Retriever en ze heet Sira. Een lief en prachtig beestje. Dat is natuurlijk hartstikke leuk, maar een puppy moet je natuurlijk wel opvoeden. Beter gezegd, die moet je trainen, want eigenlijk gaat het puur om het aanleren van gedrag. (Terwijl opvoeden iets anders is, dat doe je met kinderen, die je bepaalde normen en waarden en een wereldbeeld wil bijbrengen, zo dat ze zich die innerlijk eigen maken en daarvanuit leren om eigen keuzes te maken in het leven.) 
Nu heb ik zeer weinig (zeg maar geen) ervaring met honden of puppies. Toch wel goed dat mijn vrouw zich van te voren flink in de materie verdiept heeft. En van wat ik daarvan heb meegekregen is dit de grote lijn: om een hond gewenst gedrag aan te leren moet je al het gewenste gedrag enthousiast prijzen (goed zo!), benoemen (kom, zit, volg, etc., zodat ze haar gedrag gaat koppelen aan het woord dat je zegt) en belonen (met een klein hondensnoepje, zodat er een positieve, stimulerende associatie ontstaat). 
Ongewenst gedrag daarentegen kun je het beste negeren. Probeer niet (of zo weinig mogelijk) te corrigeren en zeker niet te straffen, maar de hond af te leiden naar gewenst gedrag. Waarom? Omdat juist voor een hond het adagium geldt ‘ook negatieve aandacht is aandacht’. En uiteraard moet je in alles consequent zijn.
De theorie is duidelijk, maar in de praktijk is dat allemaal nog best lastig. Als Sira iets doet wat niet mag, dan is de neiging toch heel sterk om al snel ‘nee’ of afkeurend uh-uh te zeggen. Of in te grijpen om het te doen stoppen. Zeker op minder geduldige momenten. Maar zodra je je ermee bemoeit en haar wegduwt of omlaag zet of iets bij haar weghaalt dan wordt het voor een hond al snel een spelletje. ‘Leuk!’ denkt ze, ‘ik krijg aandacht!’ En dan probeert ze dat natuurlijk nog een keer. Ongewild kun je zo gedrag dat je niet wilt, zelf versterken.
Oftewel, als het gaat om het trainen van een pup, dan moet je dat wat je niet wilt, wat je niet waardeert, zo weinig mogelijk aandacht schenken. In plaats daarvan moet je steeds kijken naar alles wat ze (toevallig of bedoeld) wel doet zoals je het wilt en dat steeds weer prijzen en belonen. Oftewel: steeds gericht zijn op het positieve en verder heel geduldig zijn.
Toen dacht ik: als we dat breder bekijken, is dat dan geen wijze levensles? Niet alleen als het gaat om honden, maar ook voor onszelf als mensen. Voor hoe ik zelf in het leven sta. Het leven gaat nooit alleen over rozen, er zijn altijd zowel positieve als negatieve dingen. Maar is de kunst dan niet vooral om steeds weer te kijken vooral naar al het positieve? Niet alleen in het groot, maar juist ook het kleine. Consequent oog hebben voor al wat mooi of goed is in het leven. Alles wat waardevol voor je is. Datgene waarvan je kunt genieten. Alles waar je dankbaar voor mag zijn. Want hoe meer je aandacht uitgaat naar het negatieve, hoe meer je dat je leven en je stemming laat bepalen. 
Maar is dat wel realistisch? Is dat niet simpelweg meer van het platte en oppervlakkige ‘positief denken’ dat we in deze tijd toch al vaak genoeg horen? Dat denk ik niet. Ik bedoel eerder een doorleefde levenshouding die bijvoorbeeld onze voorouders ook al kenden, getuige de zegswijze (en het lied) ‘tel uw zegeningen’. En ik denk aan een oude dame die me vertelde ‘Ik begin de dag met lof en ik eindig hem met prijs’. Dat is wat ik herken in wat door Paulus zo mooi wordt verwoord: schenk aandacht aan alles wat waar is, alles wat edel is, alles wat rechtvaardig is, alles wat zuiver is, alles wat lieflijk is, alles wat eervol is, kortom, aan alles wat deugdzaam is en lof verdient. Kijk vooral naar al het positieve, en laat het negatieve niet de toon van je leven bepalen.
Dat is meer dan alleen iets puur persoonlijks. Misschien kunnen we ook meer zo naar elkaar kijken? Kritiek hebben op anderen is makkelijk. Iedereen heeft tenslotte mindere eigenschappen of doet weleens onhandige dingen. Maar zouden we daar niet veel vaker mild mee kunnen omgaan, in zekere zin heel veel gewoon negeren? Onderlinge sfeer en verstandhoudingen komen veel meer tot bloei als kijken vanuit dat wat je juist waardeert aan elkaar! Schenk dus ook onder elkaar vooral aandacht aan al wat goed gaat en gewaardeerd kan worden. En spreek dat uit, wees complimenteus, geef lof ‘aan alles wat deugdzaam is en lof verdient’. Want al zijn mensen geen honden, toch werkt dit denk ik voor mensen hetzelfde: prijzen stimuleert en versterkt het zelfvertrouwen. Zó ontstaat een positieve sfeer die opbouwend werkt en waarin mensen gedijen.
Met onze Sira gaat het ondertussen al heel aardig. Ze doet al ‘zit’ en is vrijwel zindelijk. Zo kom je zelf best een eind. Maar om echt te oefenen moet je natuurlijk op puppy-cursus. Waarbij je op puppy-cursus als baasje vooral ook (over je-) zelf veel schijnt te (moeten) leren. Dan maar goed dat die ook voor ons bijna gaat beginnen. 
Geldt dat niet ook als je die levenshouding van Paulus wilt leren? Zelf kom je best een eind. Maar waar kun je terecht voor meer? Dát moet de kerk zijn: de plek waar we ons met en naar elkaar en ieder ander juist daarin oefenen: aandacht schenken aan alles wat waar is, alles wat edel is, alles wat rechtvaardig is, alles wat zuiver is, alles wat lieflijk is, alles wat eervol is, kortom, aan alles wat deugdzaam is en lof verdient.        
                                                                                                                                                   ds. Jelbert Versteeg



Eerdere meditaties uit Klankbord

Februari 2020Eén van U is de messias!

In een abdij die moeilijke tijden doormaakte, woonden nog slechts vijf monniken, allen boven de 70; de zaak stond op uitsterven. In zijn nood besloot de abt raad in te winnen van een naburige rabbi. Wellicht kon hij hem adviseren zodat de abdij gered kon worden. De rabbi verwelkomde de abt hartelijk, maar toen deze hem het doel van zijn bezoek had uitgelegd zei hij:
“Ik weet hoe dat is. De Geest is uit de mensen verdwenen. Hier in de stad is het hetzelfde liedje. Er komt haast geen mens meer naar de synagoge.”


Januari 2020 Mensen op weg

We zijn als mensen bestemd om op weg te zijn.
Tweehonderdduizend jaar geleden trok de Homo Sapiens weg vanuit zijn oorsprong in Oost-Afrika, om nieuwe gebieden te gaan bewonen. Zo heeft de mens zich van daaruit verspreid over de aarde.
Ooit trok Abram weg uit zijn land, weg van zijn familie en naaste verwanten, naar een land dat hem gewezen zou worden. 


December 2019Advent: Gesmokkelde vogels

Een verhaaltje van de Uruguayaanse journalist en schrijver Eduardo Galeano:
(dat ik ooit tegen kwam en heb vertaald uit een Duitse Adventskalender)

In de tijd dat Uruguay een militair regime kende (eind jaren zeventig, begin jaren tachtig), mochten politieke gevangenen niet zonder toestemming praten, en ook niet fluiten, lachen, zingen of andere gevangenen groeten. Ook mochten ze geen afbeeldingen ontvangen van zwangere vrouwen, stelletjes, vlinders, sterren of vogels. Kennelijk was er niets toegestaan wat op enige manier hoop kon geven...


September 2019 Vogelsang

Eén van de uitstapjes die we tijdens onze vakantie in de Noord-Eifel maakten, was naar een imposant, groots complex in een prachtige omgeving. Gelegen tegen en bovenop een hoge heuvel, omgeven door pure natuur, met schitterend uitzicht op een lager gelegen meer en de hele wijde omtrek. Het geheel bestond uit meerdere gebouwen, maar alle gebouwd in één bijzondere stijl, een soort moderne architectuur van strakke, robuuste kasteelbouw. Behalve een aantal grote centrale gebouwen met een toren, omvatte het complex ook diverse gebouwen voor verblijfs- en slaapvertrekken, een buitentheater, een sportveld en een zwembad. Het was namelijk gebouwd als opleidingscentrum. Daar wandelend in het zonnetje, met dat uitzicht voor ogen en idyllisch vogelgezang in de oren, maakte het geheel grote indruk op ons. 


Augustus 2019 Happy Family
Ik had in juni een familieweekend. Het was ter ere van het 50-jarig huwelijksjubileum van mijn ouders. Een bijzonder moment natuurlijk, iets om dankbaar voor te zijn. En we hadden met ouders, kinderen en kleinkinderen een mooi weekend met elkaar, in Friesland. Maar ik raakte erdoor aan het denken over familie in het algemeen. 
Familie is een groot goed. En soms ook een grote last. Elke familie kent zijn eigen gewoonten, eigenaardigheden, dynamiek en rolverdelingen.


Mei 2019 Licht door de ramen

Die ramen in de kerk! De lichtval! Wat mooi is dat toch, als zonlicht zachtjes door de glas-in-lood ramen valt. 
Een mild soort licht, dat op tijdloze sobere muren en onbewogen pilaren, plotseling kleur doet oplichten. Alsof het licht de kerk tot leven laat komen.
Misschien zijn de ramen wel de grootste rijkdom van de kerk? Zelfs wie niets maar dan ook niets met de kerk heeft, moet daar toch wel de schoonheid van zien.


April 2019Deze meditatie bevat foto's. Daarom staat het in een PDF-bestand.
Klik hier.


Maart 2019 Het sprookje van God en de wolf 
Er was eens… een tijd waarin mensen bij het woord ‘wolf’ vooral dachten aan een vervaarlijk fantasiedier uit een sprookje als Roodkapje, in plaats van een echt levend wild dier dat je in eigen omgeving tegen zou kunnen komen. Die onbezorgde tijd kwam ten einde toen de wolf wel degelijk een echt dier bleek te zijn, dat zich nota bene vlak bij ons in de buurt bevindt!