Vervolg actie voedselbank

Vervolg actie voedselbank

Gezamenlijke kerken gem. Epe bieden hulp aan de Voedselbank Epe Vaassen HeerdeAan het begin van de corona crisis zijn we begonnen met een actie om de Voedselbank te steunen.Hier weer een update van de lees meer:

Kerkdiensten online bijwonen

Kerkdiensten online bijwonen

In verband met de richtlijnen rondom het coronavirus kunnen de kerkdiensten in de Grote Kerk voorlopig niet bijgewoond worden.Ze zijn wel thuis Live te volgen via kerdienst gemist: Klik HIER.Ook kan elke lees meer:

Telefonisch contact

Telefonisch contact

Veel mensen zijn nu aan huis gebonden, waarbij ook bezoekjes en contacten stilvallen.We kunnen ons voorstellen dat u juist nu best behoefte heeft aan even een gesprek of luisterend oor.Ook bezoeken vanuit lees meer:

  • Vervolg actie voedselbank

    Vervolg actie voedselbank

    Gezamenlijke kerken gem. Epe bieden hulp aan de Voedselbank Epe Vaassen HeerdeAan het begin van de...

  • Kerkdiensten online bijwonen

    Kerkdiensten online bijwonen

    In verband met de richtlijnen rondom het coronavirus kunnen de kerkdiensten in de Grote Kerk...

  • Telefonisch contact

    Telefonisch contact

    Veel mensen zijn nu aan huis gebonden, waarbij ook bezoekjes en contacten stilvallen.We kunnen ons...

Advent: Gesmokkelde vogels

Een verhaaltje van de Uruguayaanse journalist en schrijver Eduardo Galeano:
(dat ik ooit tegen kwam en heb vertaald uit een Duitse Adventskalender)

In de tijd dat Uruguay een militair regime kende (eind jaren zeventig, begin jaren tachtig), mochten politieke gevangenen niet zonder toestemming praten, en ook niet fluiten, lachen, zingen of andere gevangenen groeten. Ook mochten ze geen afbeeldingen ontvangen van zwangere vrouwen, stelletjes, vlinders, sterren of vogels. Kennelijk was er niets toegestaan wat op enige manier hoop kon geven...
Didako Perez was iemand die destijds vanwege ‘ideologische ideeën’ opgesloten zat. Op een zondag wilde zijn vijfjarige dochter Milay hem bezoeken en ze had een mooie zelfgemaakte tekening van een vogel voor haar vader meegebracht. Maar bij de ingang van de gevangenis werd die door de bewakers verscheurd.

De volgende zondag kwam Milay met een nieuwe tekening, met daarop bomen. Bomen waren niet verboden en deze plaat mocht naar binnen. Didako bekijkt en prijst de tekening van zijn dochter, en vraagt dan wat eigenlijk die kleine kleurige stipjes boven in de boom moeten voorstellen, nauwelijks zichtbaar tussen de bladeren: “Zijn dat sinaasappels? Wat voor vruchten zijn het?” Het meisje houdt een vinger voor haar mond en zegt zachtjes ‘ssst.’ Dan fluistert ze in zijn oor: “Ben je gek? Zie je niet dat het ogen zijn? Het zijn de ogen van de vogels tussen de takken – zo heb ik ze voor je naar binnen gesmokkeld!”

Mooi toch? Juist voor advent, zou ik zeggen.

Een gevangenis waar alles verboden is wat maar hoop kan geven…
Soms lijkt het wel alsof het in deze hele wereld net zo werkt: alsof er vooral geen aandacht mag zijn voor tekens van hoop, geen ruimte gegeven mag worden aan dat wat inspireert en opwekt. Denk maar aan de nieuwsfeiten die gewoonlijk het nieuws halen: schijnbaar is het een en al ellende in de wereld.
Net zo kan het ook in je eigen leven gemakkelijk gebeuren dat je aandacht helemaal wordt opgeslokt door de dingen die zorgelijk, verdrietig of op nog andere wijze rottig en negatief zijn. En als het gaat om de situatie van kerk en geloven kunnen teleurstelling en bange vooruitzichten gaan overheersen. Want in de samenleving bemerk je de nodige afkeer, misplaatste arrogantie en vooroordelen met betrekking tot geloof; en dichter bij huis kunnen concrete zorgen je bekruipen over de toekomst van onze eigen Grote Kerk-gemeente, met dingen als een onevenwichtige leeftijdsopbouw en jaarlijks afnemende financiële bijdragen. Zelfs een dominee denkt dan af en toe wel eens: Hoe moet dit – in godsnaam – verder?...
Kijken
Zo lijkt het soms wel alsof we met zijn allen gevangen zitten: in een kille, koude donkere wereld waarin maar moeilijk tekens van hoop binnendringen. Maar, is het ook werkelijk zo? Kijken we dan wel goed? Staat de Bijbel bijvoorbeeld niet vol verhalen die ons laten zien dat er wel degelijk tekens van hoop te ontdekken zijn? Zelfs in de meest uitzichtloze omstandigheden? En is één van de rode draden van de Bijbel niet juist: bevrijding uit gevangenschap? En vertelt het verhaal van Kerst waar we nu weer naar toe leven, ons niet hoe God zichzelf in de persoon van een klein weerloos kind deze wereld binnensmokkelt? Als blijvend teken van hoop, voor wie het wil zien.
Natuurlijk, God is in deze wereld niet zomaar zichtbaar of te bewijzen. Maar misschien is het eerder alsof de Eeuwige zichzelf in het verborgen deze wereld binnensmokkelt? Pas te ontdekken voor wie het wíl zien, voor wie vérder kijkt, achter de takken, tussen de bomen (waar we vaak bijna het bos niet meer door zien…).
Geloven is zo bekeken een doorgaande oefening in kijken. Met aandacht kijken, zoeken, uitzien, om niet voorbij te gaan aan de kleine tekens van hoop die er wel degelijk zijn. Om meer en meer vogels van vreugde en inspiratie en opwekking en vrijheid te ontdekken. Trouwens, speelt in de Bijbel juist de duif niet een grote rol als teken van hoop en vrede? Een vogel als symbool van de heilige Geest als de werking van God in mensen en in deze wereld!

Advent
De Adventsperiode gaat dan ook om veel meer dan een sentimenteel wachten op ‘de geboorte van het kindje Jezus’. Advent is een tijd om de komst van God in onze wereld daadwerkelijk te verwachten. Als de Eeuwige zich verborgen binnensmokkelt in ons bestaan en onze wereld, te ontdekken in elk sprankje hoop - dan is het aan ons om in het leven van alle dag daar steeds opnieuw naar uit te zien. Om ons te oefenen opmerkzaam te zijn, om met aandacht te kijken, te blijven speuren, uitzien naar datgene waarin iets van God te ontdekken valt.
Zo bekeken is Advent niets minder dan een oefening in geloof. En voor deze Advent wens ik eenieder toe, dat je steeds beter zó leert zien, dat je meer en meer van zulke vogels in de ogen mag kijken!
En mijn wens voor de kerk daarbij: dat we mogen worden als een kind: als een vijfjarig meisje dat in deze wereld een boodschap van hoop meebrengt, die van buiten komt. En daarbij dan zachtjes in je oor fluistert en aanwijst hoe je moet kijken. Een kerk die zo mensen op het spoor zet om vogels van vreugde, inspiratie, hoop en vrijheid te ontdekken. Mooi beeld toch?

PS. 1 - Dit zet de voor velen geliefde hobby van ‘vogels kijken’ ineens ook in een heel ander licht. Ik zou wel benieuwd zijn of die in de ervaring van vogelaars misschien ook wel raakvlakken heeft met spiritualiteit en geloof.
PS. 2 - Geloven lijkt dus op vogels kijken. Als sommige mensen gelovigen soms zouden willen aanduiden als mensen die ‘ze zien vliegen’ - dan slaan ze dus eigenlijk de spijker op de kop!...

                                                                                                           Ds. Jelbert Versteeg

Eerdere meditaties uit Klankbord

Februari 2020Eén van U is de messias!

In een abdij die moeilijke tijden doormaakte, woonden nog slechts vijf monniken, allen boven de 70; de zaak stond op uitsterven. In zijn nood besloot de abt raad in te winnen van een naburige rabbi. Wellicht kon hij hem adviseren zodat de abdij gered kon worden. De rabbi verwelkomde de abt hartelijk, maar toen deze hem het doel van zijn bezoek had uitgelegd zei hij:
“Ik weet hoe dat is. De Geest is uit de mensen verdwenen. Hier in de stad is het hetzelfde liedje. Er komt haast geen mens meer naar de synagoge.”


Januari 2020 Mensen op weg

We zijn als mensen bestemd om op weg te zijn.
Tweehonderdduizend jaar geleden trok de Homo Sapiens weg vanuit zijn oorsprong in Oost-Afrika, om nieuwe gebieden te gaan bewonen. Zo heeft de mens zich van daaruit verspreid over de aarde.
Ooit trok Abram weg uit zijn land, weg van zijn familie en naaste verwanten, naar een land dat hem gewezen zou worden. 


December 2019Advent: Gesmokkelde vogels

Een verhaaltje van de Uruguayaanse journalist en schrijver Eduardo Galeano:
(dat ik ooit tegen kwam en heb vertaald uit een Duitse Adventskalender)

In de tijd dat Uruguay een militair regime kende (eind jaren zeventig, begin jaren tachtig), mochten politieke gevangenen niet zonder toestemming praten, en ook niet fluiten, lachen, zingen of andere gevangenen groeten. Ook mochten ze geen afbeeldingen ontvangen van zwangere vrouwen, stelletjes, vlinders, sterren of vogels. Kennelijk was er niets toegestaan wat op enige manier hoop kon geven...


September 2019 Vogelsang

Eén van de uitstapjes die we tijdens onze vakantie in de Noord-Eifel maakten, was naar een imposant, groots complex in een prachtige omgeving. Gelegen tegen en bovenop een hoge heuvel, omgeven door pure natuur, met schitterend uitzicht op een lager gelegen meer en de hele wijde omtrek. Het geheel bestond uit meerdere gebouwen, maar alle gebouwd in één bijzondere stijl, een soort moderne architectuur van strakke, robuuste kasteelbouw. Behalve een aantal grote centrale gebouwen met een toren, omvatte het complex ook diverse gebouwen voor verblijfs- en slaapvertrekken, een buitentheater, een sportveld en een zwembad. Het was namelijk gebouwd als opleidingscentrum. Daar wandelend in het zonnetje, met dat uitzicht voor ogen en idyllisch vogelgezang in de oren, maakte het geheel grote indruk op ons. 


Augustus 2019 Happy Family
Ik had in juni een familieweekend. Het was ter ere van het 50-jarig huwelijksjubileum van mijn ouders. Een bijzonder moment natuurlijk, iets om dankbaar voor te zijn. En we hadden met ouders, kinderen en kleinkinderen een mooi weekend met elkaar, in Friesland. Maar ik raakte erdoor aan het denken over familie in het algemeen. 
Familie is een groot goed. En soms ook een grote last. Elke familie kent zijn eigen gewoonten, eigenaardigheden, dynamiek en rolverdelingen.


Mei 2019 Licht door de ramen

Die ramen in de kerk! De lichtval! Wat mooi is dat toch, als zonlicht zachtjes door de glas-in-lood ramen valt. 
Een mild soort licht, dat op tijdloze sobere muren en onbewogen pilaren, plotseling kleur doet oplichten. Alsof het licht de kerk tot leven laat komen.
Misschien zijn de ramen wel de grootste rijkdom van de kerk? Zelfs wie niets maar dan ook niets met de kerk heeft, moet daar toch wel de schoonheid van zien.


April 2019Deze meditatie bevat foto's. Daarom staat het in een PDF-bestand.
Klik hier.


Maart 2019 Het sprookje van God en de wolf 
Er was eens… een tijd waarin mensen bij het woord ‘wolf’ vooral dachten aan een vervaarlijk fantasiedier uit een sprookje als Roodkapje, in plaats van een echt levend wild dier dat je in eigen omgeving tegen zou kunnen komen. Die onbezorgde tijd kwam ten einde toen de wolf wel degelijk een echt dier bleek te zijn, dat zich nota bene vlak bij ons in de buurt bevindt!