De kerk als oase

De kerk als oase

Juist in de zomermaanden kan de kerk voelen als een oase.
Midden onder de zomerzon, midden in de periode dat velen weg zijn voor vakantie en allerlei vastigheden wegvallen,
midden in het dorp met juist extra levendigheid, activiteiten en toeristen – daar middenin staat als altijd ‘gewoon’ de Grote Kerk.
Open op zondagen voor de diensten en open door de week voor de zomeropenstelling, met exposities en orgelconcerten.
Ook midden in de zomer staat de Grote Kerk daar gewoon.
Open voor mensen.
Voor wie maar wil binnenkomen.
Als een oase onderweg, een open hof.

Hierbij drie teksten die daarbij aansluiten.
Twee mooie liedteksten van anderen.
En een klein tekstje van mezelf. (En de eerste drie verzen van Huis van God en huis van mensen hebben we trouwens gezongen in de dienst van 12 juli jl.).

Huis van God en huis van mensen

1 Huis van God en huis van mensen,
schuilplaats door de eeuwen heen,
zoveel dromen en gebeden
hielden hout en steen bijeen.
Hier begroet en ontmoet
God ons met zijn groots tegoed!

2 Hof van heden en verleden
waar ons leven ooit begon,
waar wij komen om te dromen
en te putten uit de bron.
Hier begroet en ontmoet
God ons met zijn groots tegoed!

3 Huis van God onder de mensen
waar het Woord gedijen moet,
uitgezaaid op hoop van zegen,
zaad dat draagt in overvloed.
Hier begroet en ontmoet
God ons met zijn groots tegoed!

4 Waar vergeving wordt gevonden,
wonden weer worden geheeld,
waar ons ondanks onze zonden
brood en wijn zijn toebedeeld.
Hier begroet en ontmoet
God ons met zijn groots tegoed!

5 Leven onder open hemel,
wonen met een open deur:
als een loofhut van ontferming
toont de open hof zijn kleur.
Hier begroet en ontmoet
God ons met zijn groots tegoed!

6 Huis van vieren en gedenken,
ook wanneer de tijd verstilt,
als een mens wordt uitgedragen
door God zelf aan ’t licht getild.
Hier begroet en ontmoet
God ons met zijn groots tegoed!

Sytze de Vries

Dit huis, een herberg onderweg

1 Dit huis, een herberg onderweg
voor wie verdwaald in heg en steg
geen rust, geen ruimte meer kon vinden,
een toevluchtsoord in de woestijn
voor wie met olie en met wijn
pijnlijke wonden liet verbinden,
dit huis, waarin men smarten deelt,
weet hoe Gods liefde harten heelt.

2 Dit huis, waarin een gastheer is
wiens zachte juk geen last meer is,
dit huis is tot ons heil gegeven:
een herberg voor wie moe en mat
terzijde van het smalle pad
struikelt en langer niet wil leven –
plaats tegen de neerslachtigheid,
een pleister van barmhartigheid.

3 Dit huis, met liefde opgebouwd,
dit gastenhuis voor jong en oud,
ligt langs de weg als een oase;
hier kan men putten: nieuwe kracht,
hier is beschutting voor de nacht,
hier is het elke zondag Pasen!
Gezegend al wie binnengaat
en hier zijn lasten liggen laat!

André F. Troost