Hoe de Geest ons brengt in het NU
We leven nu immers vanuit vertrouwen, zonder al echt te zien. (2 Korintiërs 5,7)
DigiD in Amerikaanse handen.
Rellen in gemeenten vanwege de komst van asielzoekerscentra. Looksmaxxing, waarbij jongeren zelfs met een hamer op hun kaak slaan om een betere kaaklijn te verkrijgen.
De verklaring van de Raad van Kerken over de omgang van de kerken met radicaalrechts gedachtegoed.
De heidebranden. Een aangespoelde walvis. Trump en de paus.
Iemand die zijn gesloopte badkamer dumpt in een natuurgebied. Israël-Gaza-Westoever-Libanon-Hezbollah.
De olieprijs. Etc…
Ziehier een willekeurige greep uit de onafgebroken nieuwsstroom van afgelopen tijd. Allerlei dingen die ons bezig kunnen houden, allerlei onderwerpen waar je iets van kunt vinden. Hoe moet je je er allemaal toe verhouden? Wat mezelf betreft willen zulke onderwerpen nog wel eens in mijn hoofd blijven rondtollen…
Dan krijg ik een mail van Linard Bardill.
Linard Bardill – wie is dat?! – zult u zich afvragen.
Nou, Linard Bardill is een weinig bekende Zwitserse schrijver en muzikant.
Ik heb hem afgelopen zomer leren kennen door een boekje waar mijn oog op viel in het vakantiehuis waar wij afgelopen zomer waren.
Het boekje heette ‘Der kleine Buddha’ en bleek een verzameling prachtige gedichten en kleine observaties te bevatten.
De kleine Boeddha uit de titel slaat op zijn zoon met Syndroom van Down die op een heel eigen manier in het leven staat.
Zozeer dat ‘gewone mensen’ er eigenlijk veel van kunnen leren. Op een lichte en humorvolle manier gaf het boekje blijk van een zekere wijsheid, nuchterheid en ook doorleefde spiritualiteit.
Het boekje sprak mij erg aan.
Bij vertrek vertelde de boerin dat Linard Bardill ook muziek maakt, in Zwitserse mundart, oftewel dialect.
Thuis vind ik op YouTube inderdaad muziek van hem.
Eigenzinnige liedjes met karakter, een beetje als een troubadour.
Mooie aansprekende liedjes – mede omdat het Schwiizerdütsch soms wel wat wegheeft van Nederlands (maar soms ook compleet onverstaanbaar blijft…).
CD NU
Ik besluit voor mijn verjaardag een cd van Linard Bardill te vragen.
Dat gaat nog niet zo makkelijk, want die cd’s blijken buiten Zwitserland helemaal niet verkrijgbaar en bestellen in niet-EU-land Zwitserland valt ook nog niet mee.
Via een mail rechtstreeks naar de site van Bardill lukt het uiteindelijk. Ik krijg de cd ‘NU’ thuisbezorgd.
En, heel leuk, van Bardill persoonlijk antwoord op mijn mail, waarin ik had opgemerkt dat ‘nu’ ook in het Nederlands ‘nu’ betekent.
Meister Eckhart
Het ‘NU’ van zijn cd blijkt voor hem geïnspireerd door Meister Eckhart, de mysticus.
Bij Eckhart heeft ‘nu’ niet alleen iets te maken met de tijd, zoals ‘jetzt’, maar ook met de ruimte.
In het ‘NU’ komen op die manier tijd en ruimte samen. Het leven op dít moment dus. NU.
In de hoes van de cd staat dit mooie citaat van Eckhart: ‘Het NU, waarin de eerste mens geworden is, en het NU, waarin de laatste mens zal vergaan, en het NU, waarin ik spreek, die zijn gelijk in het grote geheimenis. En er is niets dan een NU’.
Ertussen
Terug naar al die grote en kleine nieuwsonderwerpen. Hoe moet je je daar nu toe verhouden?
Midden in mijn overpeinzingen daarover ontvang ik een mailtje: een nieuwsbrief van Linard Bardill.
Hij sluit af met een gedicht. Dat gedicht brengt mij weer in het nu – én brengt mij inspiratie om dit stuk te schrijven voor Klankbord.
Het werk van de Geest?
Voor mij geeft het gedicht een antwoord op de vraag hoe je je nu op een gezonde manier kunt verhouden tot al die onderwerpen die in onze wereld een rol spelen.
Misschien moeten we de moed hebben om ervoor te kiezen bij alles bewust ‘ertussen’ te blijven.
Wij hoeven het eindoordeel niet te hebben. En we kunnen de uitkomst van alles ook niet overzien.
Misschien, denkend aan ‘Het boek van de goddelijke troost’ van Meister Eckhard, is het ook wel een vorm van troost om te midden van alles wat gebeurt jezelf op die manier leeg te houden, open te blijven?
Om mogelijkheden te blijven zien. Om vast te houden aan het hart van de liefde.
Voor mij heeft het er ook mee te maken om, tussen alles in, te kiezen om uit te gaan van vertrouwen, zoals 2 Korintiërs 5,7 heel mooi zegt: “We leven nu immers vanuit vertrouwen, zonder al echt te zien.”
Erkennend dat we op een onvolmaakte aarde leven, tussen hemel en hel in zogezegd, tussen verlangen en vervulling.
En ook altijd precies tussen verleden en toekomst in: in het NU. Maar is juist ‘het nu’ dan ook niet daar waar de Geest is en werkt?
Tot slot (mijn vertaling van) het gedicht van Linard Bardill:
Als alles onhoudbaar wordt
houd ik vast aan ‘het ertussen’:
De ruimte tussen hemel en hel
het geklets en de stilte
het verlangen en de vervulling,
die ik niet vasthouden kan
Houd ik vast aan de leegte
die zo vol is van mogelijkheden
Houd ik vast aan het hart van de liefde
waarin de wereld
ieder ogenblik ontstaat en vergaat.
Ds. Jelbert Versteeg