Ruim 190 vrijwilligers zetten zich met regelmaat in voor de Grote Kerk Epe.
Een aantal om u tegen te zeggen.
Al die vrijwilligers zorgen er samen voor dat de kerkdiensten kunnen plaatsvinden, dat het kerkgebouw wordt onderhouden, dat contact wordt onderhouden met de leden, dat de financiën worden geregeld, dat ……..enz. enz.
Zonder vrijwilligers wordt het stil in de Grote Kerk, en dat wil niemand.
De kerkenraad organiseerde daarom op zondag 18 januari een gezellige middag om de vrijwilligers te bedanken voor hun onmisbare inzet in het afgelopen jaar
Meerdere jubilarissen werden in het zonnetje gezet, sommigen van hen zijn al ruim 10 jaar vrijwilliger bij de Grote Kerk maar er zijn ook vrijwilligers die veel meer jaren op de teller hebben staan.
Toppers zijn Jan Felix en Laura ter Braak die zich beiden al 50 jaar als vrijwilliger inzetten voor de Grote Kerk.
Met drie vrijwilligers, Eef van Norel, Neeltje Sterken en Bertus Berkhoff vond tijdens deze middag een interview-gesprek plaats.
Zij vertelden, ten overstaan van de aanwezigen, wat zij alle drie nu doen voor de Grote Kerk maar ook wat zij vroeger al deden voor de Grote Kerk.
Dat liegt er niet om.
Een groot spectrum aan taken, variërend van poetswerk, koffieschenken, pastorale huisbezoeken, het verzorgen van de kindernevendienst, het inrichten en opruimen voor en na evenementen die in de Grote Kerk plaatsvinden, kluswerk in en aan de kerk, het rondbrengen van het Klankbord en de enveloppen voor de Aktie Kerkbalans, tot en met het zijn van bestuurslid van de stichting Meere-orgel.
En dat is echt nog niet alles.
Chapeau voor deze vrijwilligers, maar natuurlijk ook voor alle andere vrijwilligers.
En dan te bedenken dat de eerste stenen kerk in Epe in de 12 e eeuw, ergens in de jaren 1125 tot 1150, is gebouwd op de plek waar de Grote Kerk staat.
Tienduizenden Epenaren hadden in de afgelopen 900 jaar een binding met deze kerk.
Duizenden vrijwilligers hebben ervoor gezorgd dat de kerk is gebouwd, is onderhouden en heeft kunnen functioneren.
De vrijwilligers van nu zijn zoals de Latijnse spreuk zegt “Nanos gigantum umeris insidentes”, “dwergen die op de schouders van reuzen zitten”.
Wij maken dankbaar gebruik van alles wat de reuzen voor ons tot stand hebben gebracht.
De vrijwilligers van nu zijn straks ook de reuzen bij wie hopelijk nog vele dwergen in de toekomst op hun schouders mogen zitten.
Het was een gezellige middag met onder het genot van lekkere hapjes en drankjes ontmoetingen en veel, heel veel, gesprekken.