Uitnodiging Feest van de Geest 10 mei 217

Uitnodiging Feest van de Geest 10 mei 217

Zandtekeningen van basisscholieren. lees meer:

Verzamelen oud papier

Verzamelen oud papier

Iedere laatste woensdag van de maand tussen 14.00 en 18.00 uur kunt u uw oud-papier inleveren.  Er is een verzamelpunt bij tankstation Dalhuisen BP aan de Paasvuurweg 9/16 in Epe (naast de wasplaats).Ingang lees meer:

  • Aanmelden nieuwsbrief met activiteiten van diverse organisaties

    Aanmelden nieuwsbrief met activiteiten van diverse organisaties

  • Uitnodiging Feest van de Geest 10 mei 217

    Uitnodiging Feest van de Geest 10 mei 217

    Zandtekeningen van basisscholieren.

  • Verzamelen oud papier

    Verzamelen oud papier

    Iedere laatste woensdag van de maand tussen 14.00 en 18.00 uur kunt u uw oud-papier inleveren.  Er is een verzamelpunt bij tankstation Dalhuisen BP aan de Paasvuurweg 9/16 in Epe (naast de...

Van Gogh, Jezus en jezelf
In februari was er een mooie expositie van lokale kunstenaars in de Grote Kerk. Zij hadden zich laten inspireren door Vincent van Gogh, wat tot uiting was gekomen in heel diverse en vaak kleurrijke werken in allerlei stijlen; niet alleen schilderijen maar ook sculpturen van ‘een waanzinnige’ tot een groepje ‘vliegende vogels’ tot een groot gestileerd metalen ‘oor’. Die laatste herkende ik als ‘een oor’ op het moment dat ik bedacht dat dat natuurlijk te maken heeft met een gegeven dat onlosmakelijk verbonden is met Vincent van Gogh: dat hij eigenhandig zijn eigen oor heeft afgesneden! Een bizarre daad, waarvan je je alleen maar kunt afvragen: Hoe kom je daar in hemelsnaam toe?

In dezelfde periode kwam ik in Matteüs 5 deze vergaande verzen tegen, waar Jezus zegt: 
“Als je rechteroog je op de verkeerde weg brengt, ruk het dan uit en werp het weg. Je kunt immers beter een van je lichaamsdelen verliezen dan dat heel je lichaam in de Gehenna geworpen wordt. 30 En als je rechterhand je op de verkeerde weg brengt, hak hem dan af en werp hem weg. Je kunt immers beter een van je lichaamsdelen verliezen dan dat heel je lichaam naar de Gehenna gaat.” (Matteüs 5: 29-30)
Hoewel het oor door Jezus niet genoemd wordt, moest ik hierbij toch weer denken aan Vincent van Gogh. Nu weet ik niet zo veel over Van Gogh, maar nog net wel dat het geestelijk niet heel goed met hem ging. Hij was de waanzin nabij – als hij die niet al bereikt had… Zou hij dingen of stemmen hebben gehoord, waar hij gek van werd? Zo gek, dat hij er per se van af wilde – door uiteindelijk maar zijn oor af te snijden? (niet dat dat helpt…). Nu weet ik ook niet in hoeverre Vincent van Gogh religieus was en of zijn waanzin ook godsdienstwaanzinnige trekken had, maar toch, je kunt je bij de hele situatie woorden een variant voorstellen op de woorden van Jezus: ‘als je oor je op de verkeerde weg brengt, snij het dan af en werp het weg’…

Maar even afgezien van Vincent van Gogh – wat moeten wij aan met zulke radicale woorden van Jezus? Zo’n tekst roept toch beelden op van praktijken uit de middeleeuwen of een fundamentalistisch-islamitische sharia-wetgeving, waarbij van dieven de hand wordt afgehakt. Maar daarmee associëren we Jezus toch liever niet?
Inderdaad moeten we Jezus daarmee niet associëren! Deze woorden van Jezus maken deel uit van de Bergrede, waarin Jezus een andere manier van omgaan met de wetten en geboden uitdraagt: benader ze niet als uiterlijke begrenzing, om je ervan te weerhouden om slechte dingen te doen. Maar benader ze van binnenuit, onderzoek in jezelf waar je eigenlijk slechte dingen zou willen doen. Zie onder ogen in wat voor gedachten en gedrag bij jezelf eigenlijk al de kiem schuilt van dingen waar God ons voor wil behoeden. 

Ik denk dat Jezus met deze woorden bewust overdreef om zijn punt duidelijk te maken. Ik geloof nooit dat Jezus werkelijk bedoelde dat mensen letterlijk lichaamsdelen zouden moeten afhakken. En daarin sta ik niet alleen, want in het hele christendom vindt dit gelukkig doorgaans geen letterlijke navolging. Trouwens, ook de woorden over de Gehenna neem ik niet letterlijk, maar als krachtig taalgebruik van Jezus. 
Maar wat is dan wel het punt? Ik zou zeggen: Jezus legt de kern van de moraal niet bij wetten of geboden, en daarmee ook niet bij het oordelen over anderen, maar helemaal bij jezelf. Hoe wil je leven? Hoe wil je andere mensen tegemoet treden? Wat is goed in Gods ogen? Dat is geen kwestie van je maar ‘formeel’ houden aan de geboden, tegen wil en dank als het ware; maar het gaat om het zelf willen volgen van een goede weg. Een weg van liefde en gerechtigheid. Dat is de richting die God wijst. En met alles in je wat niet liefdevol en eerlijk is, zit je al wezenlijk in de verkeerde richting. Dat moet je niet willen. Doe dat weg! 

Kijk daarom kritisch naar jezelf. Past dat niet juist in de veertigdagentijd? Juist een tijd van inkeer en zelfonderzoek. Wat brengt je op de verkeerde weg? Jezus legt de bal bij jezelf. Niet voor niets ging het immers niet over het afhakken van andermans lichaamsdelen, maar over die van jezelf!

(Dat kunnen we Vincent van Gogh dan toch nog nageven: hij heeft in elk geval niet andermans oor afgesneden, maar daadwerkelijk zijn eigen…) 
                                                                                                                                                                 Ds. Jelbert Versteeg
Pasen: I rise (Ik verrijs)

In ‘De Wereld Draait Door’ ging het nog niet zo lang geleden over Maya Angelou, een bijzondere zwarte Amerikaanse vrouw, die overleed in 2014, zesentachtig jaar oud. Zij was voor velen een inspiratie, onder meer voor mensen als Oprah Winfrey en Barack Obama. En misschien ook voor ons? Juist nu het de tijd van Pasen is. Maar laat ik eerst meer vertellen.
Maya Angelou had een traumatische jeugd. Toen ze drie was scheidden haar ouders en werd ze met haar broertje op de trein gezet naar oma. Vier jaar later moesten ze opeens bij moeder gaan wonen. Daar werd ze verkracht door haar moeders vriend. Toen ze vertelde wie dat had gedaan, werd die man kort daarna dood in een steeg gevonden. Vermoord door familieleden van haar. Dat boezemde het meisje angst in. Als iets wat zij zei, zulke gevolgen kon hebben, had haar stem kennelijk een ongelooflijke kracht. Dat was in haar kinderfantasie zo gevaarlijk, dat ze van zichzelf niet meer mocht spreken. Dat zwijgen heeft ze vijf jaar volgehouden! Ze beschreef haar jeugd later in het indrukwekkende boek ‘Ik weet waarom gekooide vogels zingen’. 
In het vervolg van haar leven groeide Angelou in een vijandige blanke wereld uit tot een buitengewone, veelzijdige zwarte vrouw. Ze ging ongebaande paden, bleek heel veelzijdig, creatief en getalenteerd en werd onder meer danseres, schrijfster en zangeres. Ze kreeg bekendheid als een bijzondere, sterke persoonlijkheid die vele tegenslagen en vooroordelen overwon en die streed tegen discriminatie en voor verdraagzaamheid, verzoening en vrede. Ze ontving vele eredoctoraten en prijzen, waaronder een presidentiële eremedaille in 2011 uit handen van president Obama. 
Een bijzonder mens dus. Maar waarom zou dit een verhaal zijn dat past bij het Paasfeest? Wat in De Wereld Draait Door niet aan bod kwam, is dat deze Maya Angelou ook een spirituele, gelovige vrouw was. Juist dát gaf haar de grote geestkracht die haar leven heeft gekenmerkt. Ze noemde liefde de enige kracht die mensen werkelijk vrijheid geeft. Dat was voor haar de liefde van God. Haar onbreekbare innerlijke kracht vond ze in het besef ‘God houdt van mij’. Daar was ze verwonderd over en diep dankbaar voor. ‘Ik leerde niet alleen dat er een God is, maar dat ik zelf een kind van God ben. Pas toen ik dat begreep, en meer dan dat, toen ik me dat echt had eigen gemaakt, in mezelf had opgenomen, toen werd ik moedig’. 
Zo vond ze vanuit de liefde van God de moed om te leven. Om zichzelf te worden. Moed waarmee ze zich durfde in te zetten voor het goede en om dingen te doen die buiten haar bereik leken. Daarover zei ze ‘Als God van me houdt, en als God alles heeft gemaakt - van blaadjes tot zeehonden en eikenbomen - wat is er dan wat ik niet kan doen?’ En hoeveel tegenslag er was in haar leven, ze heeft steeds de veerkracht gevonden om weer te verrijzen. 

Pasen is het feest van de opstanding, de verrijzenis van de Heer. We zien daarin hoe groot de kracht van Gods liefde is, door het lijden heen, een dragende kracht die leven en dood omvat. Een bron van kracht die ook heel concreet de drijvende kracht kan zijn in mensenlevens. Dat zien we in Jezus Christus. Maar we kunnen diezelfde kracht ook op allerlei manieren zien oplichten in het leven van andere mensen. Soms heel opmerkelijk, zoals bij Maya Angelou. Maar, minder opvallend misschien, net zo goed ook in de mensen in onze eigen omgeving. En ik hoop dat u of jij de moed hebt om te zeggen: ook in (jo)uw eigen leven. Kracht om op te staan. Kracht van binnenuit. Levenskracht.   
                                                                                                                     Gezegend Paasfeest, ds. Jelbert Versteeg


Maya Angelou is ook bekend geworden als dichteres. Het geheel is een stuk langer, maar hierbij enkele regels uit haar gedicht ‘Still I rise’ (‘Ik verrijs toch’), met een vertaling ernaast. Een krachtig gedicht over haar eigen leven, over het overwinnen van haat en discriminatie, maar tegelijk niets minder dan een Paasgedicht. (En op YouTube zijn wel opnames te vinden van de intense manier waarop ze haar werk voordroeg

Just like moons and like suns,
with the certainty of tides,
just like hopes springing high,
Still I'll rise. ...
You may shoot me with your words,
You may cut me with your lies
You may kill me with your hatefulness,
But just like life, I’ll rise.
...
Up from a past that's rooted in pain
I rise
Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that's wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise

Net zoals de maan en de zon,

zoals eb en vloed bewijzen,
zoals hoop opwelt als een bron,
zal ik steeds verrijzen.

Je woorden kunnen me neerschieten
je leugens kunnen me snijden
je hatelijkheid kan me doden
maar ik zal, net als het leven, toch verrijzen.

Boven een verleden geworteld in pijn
Ik verrijs
Nachten van verschrikking en angst achter me latend
Ik verrijs
Tot een dageraad die wonderlijk helder is
Ik verrijs
De geschenken brengend die mijn voorouders gaven
ben ik de droom en de hoop van de slaven.
Ik verrijs 
Ik verrijs 
Ik verrijs.
Tussen Pasen en Pinksteren. Opstanding en opstandigheid. 
Je zou kunnen zeggen dat het paasfeest niet maar twee, maar wel vijftig dagen duurt. De hele periode tot aan het pinksterfeest is in zekere zin nog steeds Pasen. Heel die tijd staat nog helemaal in het teken van Pasen, om volop te leven in het licht van de opstanding. Zo wordt het ons nog maar eens des te duidelijker dat het Christelijk geloof een opstandingsgeloof is. Trouwens, het gaat zelfs niet te ver om iedere zondag een klein Paasfeest te noemen. Niet voor niets komen christenen bij elkaar, niet op de sabbat, de zevende dag van de week, maar op de zondag, de eerste dag van de week: dat is immers de opstandingsdag, de eerste dag van een nieuwe schepping. De dag die de eerste christenen dan ook al vanaf het begin wekelijks samen vieren. 
Dus ja, het christelijk geloof is een opstandingsgeloof, dat ons keer op keer weer wil bepalen bij het vertrouwen, bij de hoop dat donker en schaduw en angst en zinloosheid nooit het laatste woord zullen hebben. Want God legt zich daar niet bij neer. En Hij is zelf de bron van kracht tot opstanding. Een kracht die ook daadwerkelijk ervaren en gezien kan worden in de wereld en mensen om ons heen, een kracht om ook zelf uit te leven (denk aan de preek van Pasen of zie mijn meditatie in het Klankbord van april).
Daarmee is het christelijk geloof ook een opstandig geloof. Want christenen leggen zich dus niet neer bij de wereld zoals die is, bij alle leed en lijden en pijn. Christenen leggen zich nooit (definitief) neer bij, maar komen (toch weer) in opstand tegen al wat mis is in deze wereld. Juist de kracht van de opstanding laat steeds opnieuw geloven dat het anders kan, en anders moet. Opstanding gaat zo ook over fundamentele hoop die tegen alles in toch weer de kop opsteekt. Steeds opnieuw: levende hoop. 
Zo leven we naar het Pinksterfeest toe, het feest van de Geest dat vertelt hoe mensen ‘de geest krijgen’ om te leven uit die goddelijke geest van kracht tot opstanding en opstandigheid. We vieren die Geest bij uitstek met Pinksteren. Maar laat het nu al ons gebed zijn om te leven in die geest. Laat het elke dag ons gebed zijn! Daarom geef ik u hieronder graag een mooi gebed mee van Alfred C. Bronswijk, uit de bundel ‘Rakelings nabij’ 
                                                                                                                                                                                                                           Ds. Jelbert Versteeg



Geest van opstandigheid

Kom in ons midden,
Geest van opstandigheid,
die ons de moed schenkt
om in te gaan 
tegen alles wat kleineert,
tegen alles wat het uitzicht ontneemt,
tegen alles wat misbruikt en schendt,
tegen alles wat onvrede brengt. 

Kom in ons midden
Geest van opstandigheid,
die ons de kracht geeft
om mee te werken
aan alles wat gerechtigheid bouwt,
aan alles wat tranen droogt,
aan alles wat leven bevordert,
aan alles wat strijdt tegen de dood.

Kom in ons midden 
Geest van opstandigheid,
die ons leert geloven
in alles waarin liefde woont,
in alles wat kloven overbrugt,
in alles wat verzoening brengt,
in alles wat Christus de mensen geboden heeft

Amazing Grace. ‘Verbinding’ op Youtube (met dank aan ene ‘King Wabbajack’)
Als ik op de computer zit te werken, luister ik ondertussen dikwijls naar muziek via YouTube op internet. Heel divers: christelijke en niet-christelijke muziek (voor wie dat onderscheid wil maken), opwekkend of juist rustig, van pop- tot orgelmuziek. Van alles. Uiteraard kun je zelf kiezen wat je luistert, maar ik vind het af en toe ook wel aardig om YouTube zelf de nummers te laten kiezen die volgen. Zodoende kwam een tijdje terug een keer een uitvoering van het bekende lied ‘Amazing Grace’[i] voorbij. Toevallig viel hierbij mijn oog op de reacties die mensen eronder hadden geplaatst; de meeste kort, in de trant van ‘mooie muziek’, ‘prachtige uitvoering’ of ‘dit lied betekent heel veel voor me’. 
Voor wie dat niet kent: nu is het zo, dat andere mensen ook weer hun waardering (of juist niet) voor zo’n reactie kunnen laten blijken, door daarbij op ‘duim omhoog’ te klikken (of duim omlaag). De meeste reacties bij dit lied hadden dan zo ongeveer een handvol of tiental duimen omhoog. 
Sommige opmerkingen sprongen daar bovenuit. Er was bijvoorbeeld ook iemand die schreef ‘I almost killed myself today... through god i persevered’ (Ik had bijna mezelf gedood vandaag…door God heb ik volgehouden). Dat is nogal wat! Niet verwonderlijk dat deze opmerking dan ook al 99 duimen omhoog had (en laten we hopen dat dit diegene steun geeft om de weg omhoog weer te vinden…)
Maar wat viel mij nou nog het meest op: er was ook een reactie met inmiddels meer dan 1300 duimen omhoog! Dat was een reactie van iemand onder het pseudoniem ‘King Wabbajack’ die een jaar geleden dít had gepost: ‘I am a Muslim and I love the amazing music such as amazing grace. We may have different faiths but we have the same hearts. And as long as we love we are one of the same. Peace be upon you all.’ (Oftewel: ‘Ik ben een moslim en ik hou van de geweldige muziek zoals amazing grace. We mogen verschillende geloven hebben maar we hebben dezelfde harten. En zolang we liefhebben zijn we precies hetzelfde. Vrede voor jullie allemaal.’)
Inderdaad prachtig wat deze ‘King Wabbajack’ schrijft. En gezien de vele duimen omhoog spreekt juist zoiets kennelijk veel mensen heel erg aan! Waar zit dat hem in? Ik denk in de positieve verbinding die gemaakt wordt, juist door iemand die zegt moslim te zijn en daarmee behoorlijk te verschillen van de meeste anderen daar. Maar die laat merken dat voor hem zulke verschillen toch kleiner zijn dan de overeenkomsten, en waardering voor anderen niet in de weg hoeft te staan. Juist dat zorgt voor verbinding. Een verademing! (Te meer omdat je onder christelijke liederen ook wel heel ander soort reacties kunt vinden: afstotende, opdringerige en betweterige, waarin mensen geloof of juist ongeloof belachelijk maken en alleen van eigen waarheid en gelijk uitgaan. En ja, helaas ook in reactie op deze King Wabbajack…)
Maar wat zie ik in die 1300 duimen omhoog? Dat velen zich juist door zulke verbinding op een positieve manier aangesproken voelen. Op de een of andere manier raakt dit volgens mij aan waar het op aankomt: dat we elkaar niet beoordelen (en bv. uitsluiten) op grond van verschillen, maar elkaar tegemoet komen op grond van onze overeenkomsten. 
Voor mij is dat niet iets dat ondanks mijn christelijk geloof toch mogelijk is, of daar los van staat; nee, het heeft juist te maken met de kern daarvan: in God, die ons allen overstijgt, die Vader is van ons allemaal, zíjn we al met elkaar verbonden. Dat is voorgegeven en overstijgt al onze mogelijke verschillen. Wij hoeven dat als mensen onder elkaar als het ware alleen maar recht te doen. Waarbij verschillen mogen bestaan.
Dat is ook wat ik zie in Jezus, die zich immers met mensen van alle mogelijke pluimage verbindt. En wat je kunt zien in de werking van de Geest, die overal grenzen wil doorbreken. En daarom hoop ik ook op een kerk die daar dé plek voor is: waar alle mensen, zo veelkleurig en verschillend als we kunnen zijn, zich toch allemaal opgenomen kunnen voelen in de overkoepelende verbondenheid van de liefde van God. Inderdaad, dat is toch Amazing Grace
                                                                                                                                                                    Ds. Jelbert Versteeg


Amazing Grace’ betekent letterlijk ‘verbazingwekkende genade’. Voor wie nieuwsgierig is: bedoelde uitvoering is te vinden op YouTube onder de titel ‘Amazing Grace - Best Version By Far!’ geplaatst door iemand onder de naam ‘truthcrisis’ (what’s in a name…). Deze uitvoering wordt volgens de reacties gezongen door Judy Collins. https://www.youtube.com/watch?v=CDdvReNKKuk. Voor de reactie van King Wabbajack (met afbeelding van Nelson Mandela) is het wel even zoeken, inmiddels staan er al veel andere reacties eerst vermeld…







Eerdere meditaties uit Klankbord

Februari 2016

Verlegen

Het is zondagavond 24 januari en een verlegen man zit aan zijn tafel in Stadshagen. Ik heb net alle kaarten gelezen die ik die ochtend heb gekregen na de dienst. Een afscheidsdienst, die ik een gewone dienst had willen laten zijn, maar dat is me niet gelukt. Het wordt een afscheidsdienst met na afloop mooie woorden, een afscheidsdienst met een kerk vol mensen. Mensen met wie ik een geschiedenis heb, met in ieder geval één al mijn leven lang. Een gewone dienst waarin ik als predikant afscheid neem van Epe, maar het is ook een afscheid als gewoon gemeentepredikant.


Januari 2016

‘Laten we onze onderlinge samenkomsten niet nalaten’- Hbr. !0: 25

Misschien is het u nog nooit zo opgevallen, maar boven de vermelding van de kerkdiensten van de Grote Kerk in het kerkblad staat al heel lang – van ver voor mijn tijd – een tekst uit Hebreeën 10: ‘Laten we onze onderlinge samenkomsten niet nalaten’.
In die tekst gaat het trouwens over meer. Het gaat over vrij zijn, vrij uit mogen spreken, een vrijheid en vrijmoedigheid die ons in Christus is geschonken. Het gaat over trouw en elkaar bemoedigen, over elkaar liefhebben en over goed doen.


November / December

Prettige feestdagen

Prettige feestdagen, zeggen ze dan!!!!! Woedend zit ze, de jonge weduwe, tegenover me. Vlak voor kerst stond de politie voor haar deur: Uw man is vanochtend op het station overleden. Daar staat ze dan met haar jonge zoon bij het open graf op die koude dag vlak voor kerst.


Oktober 2016 Drie ontmoetingen

Met het oog op sommigen
die zichzelf rechtvaardig vinden
en anderen minachten
Lukas 18.9


September 2016

Toerist De HEER zei tegen Mozes:
‘Stuur er een aantal mannen op uit om Kanaän,
het land dat ik de Israëlieten geven zal, te verkennen.
Numeri 13.1-2