Afscheid Anke Schaafsma

Afscheid Anke Schaafsma

Beste gemeenteleden,In het vorige Klankbord (nr. 9) heb ik geschreven dat Anke op 29 augustus afscheid gaat nemen van de Grote Kerk. Ze is dan 25 jaar kerkelijk werker geweest, eerst 13 jaar in Drachten, lees meer:

Goed nieuws

Goed nieuws

Nadat sinds vorige maand eindelijk de kerkdiensten in de Grote Kerk weer bijgewoond kunnen worden, is sinds juli eindelijk ook de samenzang weer toegestaan! Bijna terug naar normaal dus, alleen de anderhalve lees meer:

Foutief RSIN voor belastingteruggave

Foutief RSIN voor belastingteruggave

Gebleken is dat op website van de Grote Kerk een verkeerd RSIN was vermeld.Het juiste nummer is 824 092 156 onder de volgende naamsvermelding; Hervormde Gemeente te Epe.Deze fout is hersteld.Namens het lees meer:

  • Afscheid Anke Schaafsma

    Afscheid Anke Schaafsma

    Beste gemeenteleden,In het vorige Klankbord (nr. 9) heb ik geschreven dat Anke op 29 augustus...

  • Goed nieuws

    Goed nieuws

    Nadat sinds vorige maand eindelijk de kerkdiensten in de Grote Kerk weer bijgewoond kunnen worden,...

  • Foutief RSIN voor belastingteruggave

    Foutief RSIN voor belastingteruggave

    Gebleken is dat op website van de Grote Kerk een verkeerd RSIN was vermeld.Het juiste nummer is...

Jonathan - een bijzondere vogel
We hebben wel vaker kauwen bij huis, want die komen af op wat er in de kippenren te vinden is. Die kauwen zijn altijd op hun hoede, ze houden sowieso afstand en bij de minste beweging gaan ze er snel vandoor. Maar op een dag in juli zat er opeens zomaar een jonge kauw voor ons achterraam. Hij zat er niet even, maar bleef zitten en keek ook aandachtig naar binnen. Alsof hij ons nauwkeurig op zat te nemen. Dat was toch wel zo opvallend dat Willemien naar buiten ging en de kauw voorzichtig benaderde. Het was een vreemde vogel, want hij vloog niet weg, was helemaal niet bang, maar kwam juist nieuwsgierig dichterbij. Met wat stukjes brood erbij at hij al snel uit de hand, en niet veel later zat hij al op een arm.

De kauw bleef de rest van de dag in de buurt, en kreeg natuurlijk nog een aantal keer wel weer wat te eten. Omdat dit nu niet meer zomaar een vogel was, maar we elkaar nu kenden moest hij (of zij?) natuurlijk ook een naam krijgen. Dat werd Jonathan. En tot nu toe is Jonathan al een week lang elke dag wel weer teruggekomen. Toch verblijft hij niet permanent in onze achtertuin, hij is soms ook best een poos weg. Misschien heeft hij zo nog wat adresjes waar wel wat te halen valt? Maar vaak zien we hem ’s ochtends al op de kliko’s zitten, in afwachting tot wij hem iets voeren. Of hij komt op de vensterbank van het keukenraam zitten, als hij ons daar binnen ziet zitten. Maar één dag hadden we hem tot ver in de middag helemaal niet meer gezien, zodat we al bijna de conclusie trokken dat de vogel nu waarschijnlijk definitief gevlogen was. Een beetje jammer, maar we dachten ‘het zij zo’, Jonathan is tenslotte een vrije vogel. Ook een jonge kauw moet, net als een kind uiteindelijk, een keer uitvliegen als de tijd rijp is. Maar zover was het toch nog niet. Tot onze blijdschap verscheen hij alsnog.

Wat moet je daar nu van denken? Ik had het eerlijk gezegd nooit zo op kauwen. Maar dit is anders. Dit is een vogel die uit zichzelf naar ons toe kwam. Die doelbewust toenadering zocht, en helemaal niet bang voor ons was, maar juist geïnteresseerd. Dat is toch zeldzaam, deze kauw is in feite een witte raaf! Natuurlijk, daar zal voedsel vast en zeker een grote rol in spelen. En misschien dat Jonathan al door anderen tam gemaakt was. Maar het voelt toch heel bijzonder. Wonderlijk. En wat mij betreft geldt het in elk geval voortaan voor kauwen: beter één vogel in de hand, dan tien in de lucht...

Gedachten in vogelvlucht
Vervolgens kun je gaan mijmeren. Zijn er geen verhalen met kauwen erin? Nou, voor zover ik kon terugvinden komen in de Bijbel geen echte kauwen voor. Maar bijvoorbeeld wel raven. En al is een kauw bepaald geen raaf, verwant zijn ze wel. Dan is het opmerkelijk dat het juist een raaf is die Noach als eerste vogel loslaat als het water van de vloed is gaan zakken. Maar deze raaf ‘bleef heen en weer vliegen totdat de aarde droog was’. Die kwam dus niet meer bij Noach terug, ook al was de aarde nog niet begaanbaar. Terwijl de duif die Noach vervolgens na de raaf losliet, ook nergens een plekje kon vinden en daarom terugkeerde naar de ark om zich door Noach te laten binnenhalen. De duif was wel handtam, zoals dat bij duiven kan. Maar zelfs boven een ondergelopen aarde waagde die robuuste raaf zich niet meer binnen bereik van Noach. Daartegenover afgezet is een kleine kauw die uit zichzelf naar ons toe kwam nog een beetje extra bijzonder.
Je kunt ook denken aan de profeet Elia, die (zoals te lezen valt in I Koningen 17) tijdens een hongersnood door raven van voedsel werd voorzien: “De raven brachten hem daar ’s ochtends en ’s avonds brood en vlees, en water dronk hij uit de rivier.” Maar ja, hier zijn het de vogels die Elia voedsel brengen, terwijl het voor onze kauw Jonathan puur andersom werkt; hij heeft tot op heden tenminste nog niets voor óns meegebracht...
Toch valt er ook een overeenkomst te ontdekken met Elia. In Leviticus 11 (en Deuteronomium 14) worden namelijk alle vogelsoorten opgesomd die niet alleen moeten gelden als oneetbaar, maar ook als onrein en weerzinwekkend. Daartussen staan ook ‘alle soorten kraaien en raven’. En daar vallen dus ook kauwen onder! Maar dat hoefde Elia kennelijk niet te weerhouden van nauw contact met deze zwarte vogels. Net als ons.


Franciscaanse verbondenheid
Toch vind ik nog het mooist om te bedenken dat onze ontmoetingen met de tamme Jonathan in de verte een beetje doen denken aan Fransiscus van Assissi. Dat is immers de heilige van wie verteld wordt dat hij sprak tot de vogels, die rondom hem kwamen zitten en in alle rust naar hem luisterden, en pas weer wegvlogen nadat Franciscus ze had gezegend. Hij noemde vogels zelfs zijn lieve zusjes, zo’n sterke verwantschap voelde hij met vogels en alle dieren als medeschepselen.
Precies dat is eigenlijk ook wat Jonathan ons gebracht heeft: verwondering over de verbondenheid die je kunt voelen met medeschepselen. Dus Jonathan, dankjewel daarvoor. En uitgerekend vandaag heb ik Jonathan nog niet gezien. Zou hij nog terugkomen? We zullen zien. Maar in gedachten denk ik ‘het ga je goed!’ Inderdaad, eigenlijk als een zegen...


ds. Jelbert Versteeg

Jonathan - een bijzondere vogel

We hebben wel vaker kauwen bij huis, want die komen af op wat er in de kippenren te vinden is. Die kauwen zijn altijd op hun hoede, ze houden sowieso afstand en bij de minste beweging gaan ze er snel vandoor. Maar op een dag in juli zat er opeens zomaar een jonge kauw voor ons achterraam. Hij zat er niet even, maar bleef zitten en keek ook aandachtig naar binnen. Alsof hij ons nauwkeurig op zat te nemen. Dat was toch wel zo opvallend dat Willemien naar buiten ging en de kauw voorzichtig benaderde. Het was een vreemde vogel, want hij vloog niet weg, was helemaal niet bang, maar kwam juist nieuwsgierig dichterbij. Met wat stukjes brood erbij at hij al snel uit de hand, en niet veel later zat hij al op een arm.

De kauw bleef de rest van de dag in de buurt, en kreeg natuurlijk nog een aantal keer wel weer wat te eten. Omdat dit nu niet meer zomaar een vogel was, maar we elkaar nu kenden moest hij (of zij?) natuurlijk ook een naam krijgen. Dat werd Jonathan. En tot nu toe is Jonathan al een week lang elke dag wel weer teruggekomen. Toch verblijft hij niet permanent in onze achtertuin, hij is soms ook best een poos weg. Misschien heeft hij zo nog wat adresjes waar wel wat te halen valt? Maar vaak zien we hem ’s ochtends al op de kliko’s zitten, in afwachting tot wij hem iets voeren. Of hij komt op de vensterbank van het keukenraam zitten, als hij ons daar binnen ziet zitten. Maar één dag hadden we hem tot ver in de middag helemaal niet meer gezien, zodat we al bijna de conclusie trokken dat de vogel nu waarschijnlijk definitief gevlogen was. Een beetje jammer, maar we dachten ‘het zij zo’, Jonathan is tenslotte een vrije vogel. Ook een jonge kauw moet, net als een kind uiteindelijk, een keer uitvliegen als de tijd rijp is. Maar zover was het toch nog niet. Tot onze blijdschap verscheen hij alsnog.

Wat moet je daar nu van denken? Ik had het eerlijk gezegd nooit zo op kauwen. Maar dit is anders. Dit is een vogel die uit zichzelf naar ons toe kwam. Die doelbewust toenadering zocht, en helemaal niet bang voor ons was, maar juist geïnteresseerd. Dat is toch zeldzaam, deze kauw is in feite een witte raaf! Natuurlijk, daar zal voedsel vast en zeker een grote rol in spelen. En misschien dat Jonathan al door anderen tam gemaakt was. Maar het voelt toch heel bijzonder. Wonderlijk. En wat mij betreft geldt het in elk geval voortaan voor kauwen: beter één vogel in de hand, dan tien in de lucht…

 Elia door de raaf gevoed 
schilderij van (de omgeving van) Maarten van Heemskerck, ca. 1550. Museum Catharijneconvent
Gedachten in vogelvlucht

Vervolgens kun je gaan mijmeren. Zijn er geen verhalen met kauwen erin? Nou, voor zover ik kon terugvinden komen in de Bijbel geen echte kauwen voor. Maar bijvoorbeeld wel raven. En al is een kauw bepaald geen raaf, verwant zijn ze wel. Dan is het opmerkelijk dat het juist een raaf is die Noach als eerste vogel loslaat als het water van de vloed is gaan zakken. Maar deze raaf ‘bleef heen en weer vliegen totdat de aarde droog was’. Die kwam dus niet meer bij Noach terug, ook al was de aarde nog niet begaanbaar. Terwijl de duif die Noach vervolgens na de raaf losliet, ook nergens een plekje kon vinden en daarom terugkeerde naar de ark om zich door Noach te laten binnenhalen. De duif was wel handtam, zoals dat bij duiven kan. Maar zelfs boven een ondergelopen aarde waagde die robuuste raaf zich niet meer binnen bereik van Noach. Daartegenover afgezet is een kleine kauw die uit zichzelf naar ons toe kwam nog een beetje extra bijzonder.

Je kunt ook denken aan de profeet Elia, die (zoals te lezen valt in I Koningen 17) tijdens een hongersnood door raven van voedsel werd voorzien: “De raven brachten hem daar ’s ochtends en ’s avonds brood en vlees, en water dronk hij uit de rivier.” Maar ja, hier zijn het de vogels die Elia voedsel brengen, terwijl het voor onze kauw Jonathan puur andersom werkt; hij heeft tot op heden tenminste nog niets voor óns meegebracht…

Toch valt er ook een overeenkomst te ontdekken met Elia. In Leviticus 11 (en Deuteronomium 14) worden namelijk alle vogelsoorten opgesomd die niet alleen moeten gelden als oneetbaar, maar ook als onrein en weerzinwekkend. Daartussen staan ook ‘alle soorten kraaien en raven’. En daar vallen dus ook kauwen onder! Maar dat hoefde Elia kennelijk niet te weerhouden van nauw contact met deze zwarte vogels. Net als ons.

                                                                                           

 
Sint Franciscus preekt tot de vogels
schilderij van Giotto, 1297
Franciscaanse verbondenheid

Toch vind ik nog het mooist om te bedenken dat onze ontmoetingen met de tamme Jonathan in de verte een beetje doen denken aan Fransiscus van Assissi. Dat is immers de heilige van wie verteld wordt dat hij sprak tot de vogels, die rondom hem kwamen zitten en in alle rust naar hem luisterden, en pas weer wegvlogen nadat Franciscus ze had gezegend. Hij noemde vogels zelfs zijn lieve zusjes, zo’n sterke verwantschap voelde hij met vogels en alle dieren als medeschepselen.

Precies dat is eigenlijk ook wat Jonathan ons gebracht heeft: verwondering over de verbondenheid die je kunt voelen met medeschepselen. Dus Jonathan, dankjewel daarvoor. En uitgerekend vandaag heb ik Jonathan nog niet gezien. Zou hij nog terugkomen? We zullen zien. Maar in gedachten denk ik ‘het ga je goed!’ Inderdaad, eigenlijk als een zegen…

                                                                                     ds. Jelbert Versteeg

Vragen van scholieren over de kerk

In juni werd ik weer eens benaderd door een groepje scholieren van de Noordgouw, of ik wilde meewerken aan de kerkenopdracht die zij moesten doen. Ze hebben online één van de diensten bekeken en hadden daarnaast een aantal mooie vragen aan mij als predikant. Ik vind zulke dingen altijd leuk, omdat ik er telkens weer iets van leer, wat jongeren nu wel en niet aanspreekt. (En dan blijkt trouwens dat het absoluut niet zo is, dat ze niets positiefs aan de kerk kunnen ontdekken!) De bedoeling was om elkaar te ontmoeten in de Grote Kerk om het over hun vragen te hebben, maar dat lukte helaas niet. Omdat ik daarom mijn antwoorden heb uitgetypt, kan ik die hier ook makkelijk even delen. Want misschien zijn hun vragen, ook (jo)uw vragen? En trouwens, wat zou je/u zelf antwoorden?

Welk gevoel geeft het u om deel te nemen aan een kerkdienst?
Dat is een mooie vraag! Want voor het gevoel is lang niet altijd veel aandacht geweest in de kerk. Terwijl gevoel er een hele belangrijke rol bij speelt.
Ik denk dat voor mensen in de kerk dan veel verschillende gevoelens voorbij kunnen komen: bijvoorbeeld het gevoel van erbij horen, welkom zijn, je begrepen voelen. Maar in de kerk is bijvoorbeeld ook plek voor gevoelens van onmacht of boosheid (over onrecht of ellende in de wereld bijvoorbeeld), voor verdriet en troost (rondom ziekte of verlies) maar natuurlijk ook voor dankbaarheid, hoop, blijdschap en inspiratie. En natuurlijk speelt gevoel ook een grote rol in liederen en muziek!
Voor mijzelf is het een groot verschil of ik de voorganger ben in een dienst, of ‘gewoon’ een dienst bijwoon. Als ik voorga kan ik zulke dingen ook zelf zeker meevoelen, maar er misschien net wat minder ruimte aan geven omdat ik dan een taak vervul. Aan de andere komt als voorganger mijn gevoel ook absoluut mee, bijvoorbeeld in gebeden. En als ik het idee heb dat mensen inderdaad iets aan de dienst hebben gehad, dan voel ik ook zeker voldoening en tevredenheid.

Welk onderdeel tijdens de kerkdienst spreekt u het meeste aan, en waarom?
Dat is een lastige keuze... Voor mijn gevoel is elke dienst ook een geheel, met een bepaalde opbouw en samenhang, waarin dan eigenlijk geen elementen gemist kunnen worden. Dat spreekt mij dan ook aan: een mooie dienst maken als een geheel, in de keuze van liederen, verwoording van gebeden en natuurlijk ook de inhoud van de preek.

Wat is voor u het belangrijkste doel als predikant?
Nog zo’n scherpe vraag! Je zou misschien denken dat een antwoord hierop in elk geval met God te maken moet hebben, maar ik denk dat mijn belangrijkste doel als predikant toch in de eerste plaats is ‘er zijn voor mensen’. En dat dan met echte aandacht en zonder (voor)oordelen, en vooral op de momenten dat het er voor mensen op aankomt in het leven. Omdat eigenlijk ieder mens het verdient om te merken dat iemand ertoe doet. Daarachter gaat de overtuiging schuil dat voor God ieder mens belangrijk is en ieder mens liefde verdient.
Een ander doel is om als mensen met elkaar steeds meer zelf leren te leven volgens de levenshouding die daaruit voortkomt en die we van Jezus kunnen leren.
Tot slot: daar hoort voor mij ook bij dat je ieder mens serieus moet nemen, en dat daarom de kerk een plek is waar ieder geacht en uitgedaagd wordt om ook altijd zelf na te denken (en dus niet klakkeloos aan te nemen wat een dominee of ‘de leer’ voorschrijft).

Heeft u wel eens gedacht "Ik stop met de kerk", zo ja, wat heeft ervoor gezorgd dat u toch bij de kerk bent gebleven?
Dat heb ik zeker wel eens gedacht, en meer dan eens ook!... De ene keer kan dat als reden hebben, dat ook de kerk natuurlijk ‘gewoon’ mensenwerk is, waar heel verschillende mensen deel van uit maken en als vrijwilligers moeten samenwerken. Dat levert net als overal soms wrijving en gedoe op en dat kan ik bij momenten wel eens helemaal zat worden.
Het is soms ook best lastig dat de kerk voor veel (zeker jonge!) mensen maar een hele kleine of helemaal geen rol speelt. Dan kan het wel eens heel irrelevant lijken, waar ik mee bezig ben. Bovendien wordt hierdoor de toekomst van de kerk ook best onzeker.
Wat er dan voor zorgt dat ik toch bij de kerk blijf? Uiteindelijk toch het geloof dat deze wereld behoefte heeft aan een plek waar je kunt horen en merken dat ieder mens er onvoorwaardelijk toe doet. In feite is de kerk zoals ik die voor me zie de enige plek in de maatschappij waar mensen niet zelf kiezen bij wie ze willen horen (en dus leven in hun eigen bubbels), maar waar werkelijk iedereen welkom is, onafhankelijk van wie je bent, hoe je denkt, wat je voorkeuren zijn, je geslacht of gender, je kleur, leeftijd, uiterlijk, rijkdom of armoede, seksuele geaardheid, je verleden, hoeveel likes of volgers je hebt, of wat dan ook. Omdat nu eenmaal voor de kerk voorop staat dat God liefde is en Gods liefde voor ieder mens geldt.
Pasen

Het onontkoombare wonder
van de zonsopkomst
elke morgen nieuw.
De onstuitbare kracht
van krokussen die de donkere grond openbreken
iedere lente weer.
Dauw op jong gras.
De onmiskenbare geur van bloesem
die de lucht vult met hervonden vrolijkheid.
Het glorieuze gezang
dat de raadselachtige terugkeer verkondigt van iemand
als de nachtegaal
jaar na jaar.
Het is het leven zelf
dat zich opricht, veelkleurig steeds weer.
En in die immer unieke mens
eens en
voor al.

                                                                           ds. Jelbert Versteeg
Over de ziel als zintuig voor zegen

Ontwaak mijn ziel’ – Psalm 57,9

Eind januari kon ik thuis een online college volgen van prof. dr. Govert Buijs*, een filosoof. Een filosoof die ook naar de kerk gaat, die gelooft, de Bijbel leest. En voor hem heeft dat te maken met de ziel. Interessant en aansprekend wat mij betreft. Ik probeer daarom zijn invalshoek weer te geven:

Wereld van betekenis
Veel in deze wereld is gericht op definiëren, vastleggen en beheersen. Maar die rationele, meetbare, moleculaire wereld is iets anders dan het echte leven zoals wij mensen dat ervaren. Dat is de ‘wereld van betekenis’. Die is wel algemeen herkenbaar, maar niet vast te pinnen in beheersbare termen. Denk aan menselijke eigenschappen als verdriet, schaamte, verbondenheid, voldoening. Nadenken over de ziel brengt ons in de richting van die échte mensenwereld.

De ziel
Wat is dan de ziel? Je zou kunnen zeggen: de ziel is het gevoelige instrument waarmee wij betekenis zoeken/vinden/aflezen. Een zintuig als het ware, letterlijk en figuurlijk, waarmee je betekenis ontwaart en je oriënteert. Of een sluis waarlangs dingen binnenkomen en je die dingen verwerkt. Je ‘ik’ valt er niet mee samen, maar wordt er mede door bepaald. De ziel is zo het instrument om te navigeren door het leven. Als een kompas. Maar je kunt soms ook helemaal de weg kwijt zijn. Dat heet in de mystiek bijvoorbeeld ‘de donkere nacht van de ziel’.

Krimp of groei

Vanwege haar gevoeligheid is de ziel gemakkelijk beïnvloedbaar. Er zijn vele kapers op de kust om de ziel te manipuleren. Denk aan Macht (natie, politiek, imperium), aan de Markt (materieel bezit, consumeren), de Media (wat is ‘van belang’, raakt ons zelfbeeld) en het Medische (gezondheid, vitaliteit, lichaamskracht). Op zichzelf allemaal niet verkeerd; maar het is bijna universeel dat waar die gebieden de overhand krijgen, de ziel krimpt. Ze komt in de verdrukking en wordt uiteindelijk leeg en hard.

Zegen

Maar het goede nieuws is dat de ziel ook kan groeien. En wat de ziel dóet groeien, is zegen. De ziel groeit bijvoorbeeld door de ervaring gezien, gewaardeerd en erkend te worden. Dat is zegen. Zo schuilt er zegen in de liefde van anderen, in de natuur die ons draagt, in door medemensen gecreëerde schoonheid, in de bijzondere wendingen in de geschiedenis, in nieuwe vormen van gemeenschap, in ‘roepingen’ waardoor mensen zich persoonlijk aangesproken weten.

Bijbel als oefenboek
De bijbel zou je dan kunnen opvatten als een oefenboek voor de ziel om ‘zegen’ in allerlei gestalten te leren zien. Zoals in Genesis Abraham zich weet weggeroepen uit een wereld die al snel manipulatief en gewelddadig is geworden - onder een belofte van zegen. Dan verschijnt in deze wereld een ander taalveld: vriendschap, verbond, de ervaring dat er iemand is die jou ziet en met je mee gaat. Dat zegen de ziel doet groeien, kun je zo wellicht de centrale ontdekking in de bijbelse geschriften noemen. Volgens de bijbelse ervaring zit daarbij achter alle gestalten van zegen dan een verborgen bron van zegen: de altijd meereizende, troostende en corrigerende God.



Veertigdagentijd: zorgen voor je ziel?
Is dat niet mooi en inspirerend: de bijbel als oefenboek voor de ziel – om zegen te leren zien en zo je ziel te laten groeien. Misschien dat we dan deze veertigdagentijd kunnen invullen als een oefentijd? Een periode om je ziel ‘wakker te schudden’ (ontwaak mijn ziel!), een tijd van extra bewustwording en groei van onze ziel? Om te oefenen in het opmerken van zegen (tel je zegeningen!). En te oefenen in het géven van zegen. En in het je openen voor God, als bron van zegen.

Veertig dagen om je ziel te laten groeien – want onze ziel komt zo makkelijk in de verdrukking… Zeker ook in onze huidige omstandigheden!


Ds. Jelbert Versteeg


*Govert Buijs is verbonden aan de Vrije Universiteit als bijzonder hoogleraar ‘Politieke filosofie en levensbeschouwing’ vanwege het Dr. Abraham Kuyperfonds. Daarnaast heeft hij een kleine aanstelling als bijzonder hoogleraar Christelijke Filosofie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam.

Eerdere meditaties uit Klankbord

Januari 2021Lockdown… Open up!

-Alles wat verborgen is, moet openbaar worden gemaakt, en alles wat in het geheim is ontstaan, moet aan het licht komen. (Marcus 4,22)
-Let dus op of het licht dat in je is, niet verduisterd is. (Lucas 11,35)

Een diep schuldgevoel. Een verslaving. Zware schaamte ergens over. Een groot geheim dat je meedraagt. Problemen in je relatie of gezin. Bepaalde gedachten of gedragingen waarvoor je jezelf verafschuwt... Etcetera.
Een mens kan binnen in zich een last meedragen, waar een ander niets van weet. En vaak houden we het ‘t liefst ook zo. Want wat zal een ander wel niet denken, hoe zouden mensen reageren, als ze dít over je zouden weten? Het voelt als iets waarmee je nu eenmaal niet voor de dag kunt komen. Daarom houdt je het noodgedwongen verborgen. Hermetisch afgesloten, alsof het er niet is.


December 2020Twee teksten tijdens Advent

‘Ter meditatie’ opnieuw woorden van anderen. Teksten die mij aanspreken, die ik graag doorgeef, in de hoop dat de inspiratie, creativiteit en spiritualiteit ervan ook voor (jo)u van betekenis zijn in de tijd van Advent.


Oktober 2020Spinnen. En de ouderdom

Volgens mij is het weer spinnentijd. De nationale spinnentelling heeft net weer plaatsgevonden, en als je ´s ochtend naar buiten stapt voel je regelmatig opeens weer een draad spinrag in je gezicht. Óf zie je een prachtig met dauw versierd ongerept spinnenweb. Ach, je kunt er een hekel aan hebben, of het zo normaal vinden dat je het niet meer echt opmerkt, of toch maar het liefst elke spin uit de weg gaan natuurlijk, want heel wat mensen zijn immers bang voor spinnen... 



Juli / augustus 2020Racisme…
Bij Numeri 12: 1-16 (NBV)

De laatste tijd is er veel te doen over racisme en discriminatie. Wereldwijd, en zeker ook in ons eigen land. Dat racisme veroordeeld wordt, en dat mensen om geen enkele reden gediscrimineerd mogen worden, is hier niet alleen wettelijk vastgelegd, maar is ook (en komt voort uit!) een voluit christelijk grondbeginsel: dat alle mensen gelijkwaardig zijn.


Juni 2020

Meerdere soorten mussen. En troost.

Nieuwe diersoort?
Ik had er al een paar keer één waargenomen, in onze eigen achtertuin. Op de foto vastleggen was echter nog niet gelukt. Tot ik opnieuw zo’n bijzondere mus bezig zag op het terras en snel ons fototoestel erbij pakte. En inderdaad, dit moet toch wel een tot nu toe onontdekte mussensoort zijn? Een mus namelijk met een grote snor!


Mei 2020‘EEN TEKST BIJ HEMELVAART’

Uit uw hemel zonder grenzen
komt Gij tastend aan het licht
met een naam en een gezicht
even weerloos als wij mensen.


April 2020Quarantaine en Pasen
Wat een ongekende, vreemde tijd maken we mee: Corona heeft zo ongeveer de hele maatschappij lam gelegd.
Opeens leven we allemaal min of meer in quarantaine.
Noodgedwongen, omdat velen ziek worden en van artsen en verpleging het uiterste wordt gevraagd.
Een situatie die tot voor kort onvoorstelbaar zou zijn geweest. Een angstige en onzekere gewaarwording…


Maart 2020Jezus is geen rups bij Marcus 8:27-38 (NBV)
Half februari zagen wij tijdens een wandeling over de hei meerdere keren een flinke rups kruipen: zwart, roodachtig behaard, en wel een centimeter of zeven lang. Bijzonder! Maar wat was dat nu voor iets?


Februari 2020Eén van U is de messias!

In een abdij die moeilijke tijden doormaakte, woonden nog slechts vijf monniken, allen boven de 70; de zaak stond op uitsterven. In zijn nood besloot de abt raad in te winnen van een naburige rabbi. Wellicht kon hij hem adviseren zodat de abdij gered kon worden. De rabbi verwelkomde de abt hartelijk, maar toen deze hem het doel van zijn bezoek had uitgelegd zei hij:
“Ik weet hoe dat is. De Geest is uit de mensen verdwenen. Hier in de stad is het hetzelfde liedje. Er komt haast geen mens meer naar de synagoge.”


Januari 2020 Mensen op weg

We zijn als mensen bestemd om op weg te zijn.
Tweehonderdduizend jaar geleden trok de Homo Sapiens weg vanuit zijn oorsprong in Oost-Afrika, om nieuwe gebieden te gaan bewonen. Zo heeft de mens zich van daaruit verspreid over de aarde.
Ooit trok Abram weg uit zijn land, weg van zijn familie en naaste verwanten, naar een land dat hem gewezen zou worden.