Vervolg actie voedselbank

Vervolg actie voedselbank

Gezamenlijke kerken gem. Epe bieden hulp aan de Voedselbank Epe Vaassen HeerdeAan het begin van de corona crisis zijn we begonnen met een actie om de Voedselbank te steunen.Hier weer een update van de lees meer:

Kerkdiensten online bijwonen

Kerkdiensten online bijwonen

In verband met de richtlijnen rondom het coronavirus kunnen de kerkdiensten in de Grote Kerk voorlopig niet bijgewoond worden.Ze zijn wel thuis Live te volgen via kerdienst gemist: Klik HIER.Ook kan elke lees meer:

Telefonisch contact

Telefonisch contact

Veel mensen zijn nu aan huis gebonden, waarbij ook bezoekjes en contacten stilvallen.We kunnen ons voorstellen dat u juist nu best behoefte heeft aan even een gesprek of luisterend oor.Ook bezoeken vanuit lees meer:

  • Vervolg actie voedselbank

    Vervolg actie voedselbank

    Gezamenlijke kerken gem. Epe bieden hulp aan de Voedselbank Epe Vaassen HeerdeAan het begin van de...

  • Kerkdiensten online bijwonen

    Kerkdiensten online bijwonen

    In verband met de richtlijnen rondom het coronavirus kunnen de kerkdiensten in de Grote Kerk...

  • Telefonisch contact

    Telefonisch contact

    Veel mensen zijn nu aan huis gebonden, waarbij ook bezoekjes en contacten stilvallen.We kunnen ons...

‘EEN TEKST BIJ HEMELVAART’

Uit uw hemel zonder grenzen
komt Gij tastend aan het licht
met een naam en een gezicht
even weerloos als wij mensen.

Als een kind zijt Gij gekomen
als een schaduw die verblindt
onnaspeurbaar als de wind
die voorbijgaat in de bomen.

Als een vuur zijt Gij verschenen
als een ster gaat Gij ons voor
in den vreemde wijst uw spoor
in de dood zijt Gij verdwenen.

Als een bron zijt Gij begraven
als een mens in de woestijn.
Zal er ooit een ander zijn
ooit nog vrede hier op aarde?

Als een woord zijt Gij gegeven
als een nacht van hoop en vrees
als een pijn die ons geneest
als een nieuw begin van leven.

Huub Oosterhuis
Quarantaine en Pasen
Wat een ongekende, vreemde tijd maken we mee: Corona heeft zo ongeveer de hele maatschappij lam gelegd.
Opeens leven we allemaal min of meer in quarantaine.
Noodgedwongen, omdat velen ziek worden en van artsen en verpleging het uiterste wordt gevraagd.
Een situatie die tot voor kort onvoorstelbaar zou zijn geweest. Een angstige en onzekere gewaarwording…
Quarantaine is een tijd van afzondering, nodig om te voorkomen dat iemand mogelijk een ander besmet met ziekte. Die naam, quarantaine, komt van het getal veertig: quarante. Want toen men nog weinig wist van besmettelijke ziektes, was veertig dagen een veilige periode om te zien of iemand geen ziekte bij zich droeg.
Pas na zo’n quarantaine was iemand weer vrij om te gaan.
Die periode stond tenminste vast. Helaas weten wij op dit moment nog helemaal niet wanneer deze Corona-quarantaine ten einde zal komen…

Veertig dagen
In de kerk kennen we nog een heel andere periode van veertig dagen: de Veertigdagentijd die ieder jaar vooraf gaat aan Pasen. Het is vanouds de vastentijd, die ingaat op Aswoensdag, direct na afloop van het carnaval. Zo is deze kerkelijke Veertigdagentijd een tijd van inkeer en soberheid, van dingen af zien en zo bewust te leven in de aanloop naar het Paasfeest – het feest van de wederopstanding.
Wie had kunnen bedenken dat nu deze twee heel verschillende periodes van veertig dagen dit jaar zo zouden samenvallen? Heeft het één dan misschien ook iets te zeggen voor het andere?

Bijzonder
Het is bijzonder om te zien hoe we in deze Corona-quarantaine van veel dingen moeten afzien. En hoe dan opeens glashelder wordt wat werkelijk belangrijk is. Er blijken heel wat dingen te zijn waar we als samenleving en persoonlijk best een tijd zonder kunnen. Terwijl zaken als zorg, omzien naar elkaar, behulpzaamheid en creativiteit komen bovendrijven als essentieel. Hoe bijzonder en waardevol dat mensen dat ook daadwerkelijk op allerlei vlakken laten zien!

Vertrouwen en hoop
Zou het Paasfeest ons dan in deze tijden ook iets te vertellen kunnen hebben? Want ook nu, ook in deze buitengewone omstandigheden, waarbij we dit feest niet eens samen in de kerk kunnen vieren: toch zal het ook dit jaar weer Pasen worden!

Misschien kan Pasen ons bepalen bij het diepe vertrouwen dat vroeg of laat elke quarantaine, iedere zware periode van angst, beproeving en tegenspoed, zelfs van diep lijden en de dood, uiteindelijk weer ten einde komt? Dan kunnen we ook de hoop blijven vasthouden: de hoop dat we als mensen straks ook weer kracht en vrijheid zullen hervinden, om weer op te krabbelen. Het zal weer Pasen worden.
Want Pasen is en blijft het feest van de wederopstanding: de opstanding van Christus als diepste voorbeeld van een kracht die ons, in leven en sterven, omgeeft, ja, die ín ons leeft – een kracht waarmee mensen zich in Godsnaam weer op kunnen richten. Hoelang de quarantaine eerst ook duurt…
En juist nu, in ieders eigen bijzondere omstandigheden, wensen we u namens de Grote Kerk van harte sterkte én hoop toe: Gezegende Paasdagen

                                                                                                                                Ds. Jelbert Versteeg
Jezus is geen rups bij Marcus 8:27-38 (NBV)
Half februari zagen wij tijdens een wandeling over de hei meerdere keren een flinke rups kruipen: zwart, roodachtig behaard, en wel een centimeter of zeven lang. Bijzonder! Maar wat was dat nu voor iets?
Om daarop het antwoord te vinden, kun je er boeken op naslaan, of op zoek gaan met de computer. De site van bijvoorbeeld de vlinderstichting blijkt dan heel behulpzaam. Door zoveel mogelijk kenmerken (grootte, kleur, vlekken, harig, een stekel op het achterlijf? etc.) aan te geven, kom je in de buurt van het juiste antwoord. Het bleef lastig, maar waarschijnlijk ging het om rupsen van de Veelvraat. Prachtige naam toch. Of, voor wie liever de officiële naam heeft: ‘Macrothylacia rubi’.

Het juiste antwoord
Soms wordt de indruk gewekt alsof het met ‘geloven’ ongeveer net zo werkt: als je maar op de juiste kenmerken let, dan moet je, volgens het boekje, wel bij het juiste antwoord uitkomen. In Marcus 8:27-38 gaat het om de vraag wie Jezus is. Op basis van de waargenomen tekenen en kenmerken (blinden gaan zien, doven horen, brood wordt vermenigvuldigd, etc.) zeggen ‘de mensen’ dat Jezus ‘Johannes de Doper’ is, of ‘Elia’, of ‘één van de profeten’. Maar als Jezus aan zijn eigen leerlingen vraagt, wie hij volgens hen is, dan antwoordt Petrus: ‘U bent de messias’. Is dat nu het juiste antwoord om bij uit te komen? Het is onder christenen vaak wel het vanzelfsprekende, aangeleerde of gewenste antwoord geworden. Als de vraag luidt ‘wie is Jezus?’, dan moet het antwoord zijn: ‘de messias’. Een antwoord volgens het boekje; wie dat antwoord geeft, heeft het goed. Dat antwoord bepaalt of je wel of niet (op de juiste manier) gelooft. Maar wat zegt dat dan eigenlijk? Het is opvallend dat Jezus zelf niet zegt dat de diverse antwoorden van ‘de mensen’ fout zijn. En hij beaamt ook niet dat zijn leerlingen het met hun antwoord ‘de messias’ goed hebben. Hij laat zich daar helemaal niet over uit. En Jezus verbiedt hen juist om daar over te praten. In zekere zin blijven woorden ‘maar’ woorden, ook als het gaat om geloven. We drukken ons nu eenmaal uit in taal. Maar woorden kunnen ook het mysterie (dat geloven ook altijd blijft) dichttimmeren. Alsof we precies weten hoe en wat. Zo kunnen woorden soms veel te veel gewicht krijgen – alsof het vooral gaat om het juiste woord als het ‘juiste antwoord’. Dan is geloven wat mij betreft toch iets anders dan bijvoorbeeld rupsen identificeren… Het gaat uiteindelijk om iets anders dan ‘volgens het boekje’ bij de juiste uitkomst komen. Geloven vraagt om een ander soort antwoord; jouw eigen unieke, persoonlijke antwoord: hoe je daadwerkelijk leeft in deze wereld. Alleen als je daarin wilt proberen Jezus na te volgen, kun je zelf gaan ontdekken wie Jezus is. Volgen heeft dan te maken met leren om niet te denken aan wat mensen willen, maar wat God wil. Niet leven uit zelfbehoud, maar durven loslaten en vertrouwen. Je niet schamen waar je voor staat. En daarom bereid zijn je kruis op te nemen. Jouw antwoord wie Jezus is, vind en geef je alleen gaandeweg.

Veertigdagentijd
En toch noemen we Jezus ‘messias’, gezalfde. Geen heerser die gezalfd is om de macht de krijgen of te grijpen, maar een mens gezalfd om puur de liefde te laten regeren, en die desnoods bereid is daar zelf aan ten onder te gaan. Juist in dit stuk in Marcus 8 kondigt Jezus ook aan dat hij zal moeten lijden, dat hij zal sterven, maar dat hij na drie dagen ook zal opstaan. Pas dat laatste laat ten volle zien wie Jezus is. In de Veertigdagentijd worden we daar weer helemaal bij bepaald. Doet me tóch nog weer denken aan die rups: die eerst als rups zijn weg over de aarde moet gaan, tot die schijnbaar eindigt in ‘het graf’ van een afgesloten cocon. Maar hij zal daaruit opnieuw verschijnen, in een nieuwe gedaante: een vlinder vol van leven. Prachtig.

                                                                                                                               Ds. Jelbert Versteeg

Eerdere meditaties uit Klankbord

Februari 2020Eén van U is de messias!

In een abdij die moeilijke tijden doormaakte, woonden nog slechts vijf monniken, allen boven de 70; de zaak stond op uitsterven. In zijn nood besloot de abt raad in te winnen van een naburige rabbi. Wellicht kon hij hem adviseren zodat de abdij gered kon worden. De rabbi verwelkomde de abt hartelijk, maar toen deze hem het doel van zijn bezoek had uitgelegd zei hij:
“Ik weet hoe dat is. De Geest is uit de mensen verdwenen. Hier in de stad is het hetzelfde liedje. Er komt haast geen mens meer naar de synagoge.”


Januari 2020 Mensen op weg

We zijn als mensen bestemd om op weg te zijn.
Tweehonderdduizend jaar geleden trok de Homo Sapiens weg vanuit zijn oorsprong in Oost-Afrika, om nieuwe gebieden te gaan bewonen. Zo heeft de mens zich van daaruit verspreid over de aarde.
Ooit trok Abram weg uit zijn land, weg van zijn familie en naaste verwanten, naar een land dat hem gewezen zou worden. 


December 2019Advent: Gesmokkelde vogels

Een verhaaltje van de Uruguayaanse journalist en schrijver Eduardo Galeano:
(dat ik ooit tegen kwam en heb vertaald uit een Duitse Adventskalender)

In de tijd dat Uruguay een militair regime kende (eind jaren zeventig, begin jaren tachtig), mochten politieke gevangenen niet zonder toestemming praten, en ook niet fluiten, lachen, zingen of andere gevangenen groeten. Ook mochten ze geen afbeeldingen ontvangen van zwangere vrouwen, stelletjes, vlinders, sterren of vogels. Kennelijk was er niets toegestaan wat op enige manier hoop kon geven...


September 2019 Vogelsang

Eén van de uitstapjes die we tijdens onze vakantie in de Noord-Eifel maakten, was naar een imposant, groots complex in een prachtige omgeving. Gelegen tegen en bovenop een hoge heuvel, omgeven door pure natuur, met schitterend uitzicht op een lager gelegen meer en de hele wijde omtrek. Het geheel bestond uit meerdere gebouwen, maar alle gebouwd in één bijzondere stijl, een soort moderne architectuur van strakke, robuuste kasteelbouw. Behalve een aantal grote centrale gebouwen met een toren, omvatte het complex ook diverse gebouwen voor verblijfs- en slaapvertrekken, een buitentheater, een sportveld en een zwembad. Het was namelijk gebouwd als opleidingscentrum. Daar wandelend in het zonnetje, met dat uitzicht voor ogen en idyllisch vogelgezang in de oren, maakte het geheel grote indruk op ons. 


Augustus 2019 Happy Family
Ik had in juni een familieweekend. Het was ter ere van het 50-jarig huwelijksjubileum van mijn ouders. Een bijzonder moment natuurlijk, iets om dankbaar voor te zijn. En we hadden met ouders, kinderen en kleinkinderen een mooi weekend met elkaar, in Friesland. Maar ik raakte erdoor aan het denken over familie in het algemeen. 
Familie is een groot goed. En soms ook een grote last. Elke familie kent zijn eigen gewoonten, eigenaardigheden, dynamiek en rolverdelingen.


Mei 2019 Licht door de ramen

Die ramen in de kerk! De lichtval! Wat mooi is dat toch, als zonlicht zachtjes door de glas-in-lood ramen valt. 
Een mild soort licht, dat op tijdloze sobere muren en onbewogen pilaren, plotseling kleur doet oplichten. Alsof het licht de kerk tot leven laat komen.
Misschien zijn de ramen wel de grootste rijkdom van de kerk? Zelfs wie niets maar dan ook niets met de kerk heeft, moet daar toch wel de schoonheid van zien.


April 2019Deze meditatie bevat foto's. Daarom staat het in een PDF-bestand.
Klik hier.


Maart 2019 Het sprookje van God en de wolf 
Er was eens… een tijd waarin mensen bij het woord ‘wolf’ vooral dachten aan een vervaarlijk fantasiedier uit een sprookje als Roodkapje, in plaats van een echt levend wild dier dat je in eigen omgeving tegen zou kunnen komen. Die onbezorgde tijd kwam ten einde toen de wolf wel degelijk een echt dier bleek te zijn, dat zich nota bene vlak bij ons in de buurt bevindt!