Kerstmusical

Kerstmusical

Op dinsdag 24 december treden de kinderen van Kinderkerk en Koken met Kinderen voor u op in de musical: Operatie kerstpost Operatie Kerstpost en gaat over een koning die zin heeft in een kerstfeest. lees meer:

Concerten in de Grote Kerk

Concerten in de Grote Kerk

Vrijdag17 januari: You’ve GoTalent EpeOp vrijdag 17 januari vind in de Grote kerk in Epede feestelijke en spannende finale You've got talent Epe plaats. Jong talent van over de hele Veluwe tot lees meer:

Koffiemoment woensdagmorgen

Koffiemoment woensdagmorgen

Twee - of drie keer per maand is op woensdagmorgen van 10.00 uur tot 11.00 uur de kerk open voor een kop koffie, wat lekkers en een ontmoeting.U bent van harte welkom!In 2019 is het koffiemoment op de lees meer:

  • Kerstmusical

    Kerstmusical

    Op dinsdag 24 december treden de kinderen van Kinderkerk en Koken met Kinderen voor u op in de...

  • Concerten in de Grote Kerk

    Concerten in de Grote Kerk

    Vrijdag17 januari: You’ve GoTalent EpeOp vrijdag 17 januari vind in de Grote kerk in Epede...

  • Koffiemoment woensdagmorgen

    Koffiemoment woensdagmorgen

    Twee - of drie keer per maand is op woensdagmorgen van 10.00 uur tot 11.00 uur de kerk open voor...

Mensen op weg

We zijn als mensen bestemd om op weg te zijn.
Tweehonderdduizend jaar geleden trok de Homo Sapiens weg vanuit zijn oorsprong in Oost-Afrika, om nieuwe gebieden te gaan bewonen. Zo heeft de mens zich van daaruit verspreid over de aarde.
Ooit trok Abram weg uit zijn land, weg van zijn familie en naaste verwanten, naar een land dat hem gewezen zou worden. Jakob, het volk Israël, Jozef en Maria: ze gingen allemaal op weg. Ook Jezus was altijd onderweg: ‘De vossen hebben holen en de vogels hebben nesten, maar de Mensenzoon kan zijn hoofd nergens te ruste leggen.’ En ook vandaag de dag zijn – comfortabel of miserabel, vrijwillig of noodgedwongen, door verlangen gedreven of door honger – miljoenen mensen op weg…

Op weg door de tijd
We zijn als mensen bestemd om op weg te zijn. Het leven staat nooit vast. Al ben je in de verste verten niet avontuurlijk, al woon je je hele leven op dezelfde plek, dan nog zijn we altijd op weg: door het leven, door de tijd. Het kan niet anders. Steeds moeten we het verleden weer achterlaten, zijn we op reis in het heden, met de toekomst die onbekend voor ons ligt.
Bestemd om op weg te zijn. Maar wat is dan onze bestemming? ‘Waarheen leidt de weg die wij moeten gaan’…?
Of gaat het daar niet om? Gaat het om de reis zelf, zoals vaak wordt gesteld? Of kunnen we dat niet los van elkaar zien?

Mensen van de weg
Hoe ben je op weg? Hoe wil je leven?
Eén van de oudste aanduidingen voor volgelingen van Jezus is ‘mensen van de weg’. Misschien sloeg dit op hun ‘way of life’: hun bijzondere manier van leven waarmee ze Jezus wilden navolgen. Een opvallende én aanstootgevende levensstijl van gelijkheid en vriendelijkheid, gemeenschappelijk, vreedzaam en dienstbaar. Maar misschien sloeg die weg echter wel vooral op hun geloof in Jezus Christus als de weg tot God. Of kunnen we ook dat niet los van elkaar zien?

Op weg in het nieuwe jaar
Hoe dan ook, we zijn als mens bestemd om op weg te zijn. Zo zijn we allemaal inmiddels ook weer op weg in een nieuw jaar, Anno Domini twintigtwintig nu. Wie weet wat het zal brengen?
Maar wat het ook brengt - komt het in elke levensfase, hoezeer de omstandigheden ook kunnen verkeren, niet telkens weer ten diepste aan op deze vraag: is de weg die je gaat een onbe-stem-de onderneming, of ben je op weg om als mens tot je be-stem-ming te komen?
Als je het zo stelt, is het niet minder dan de fundamentele ‘vertrouwensvraag’ van het leven. En het woordje stem is er de kern van. Is dit dan niet mooi: als je je levensweg waagt te zien als antwoord op een Stem, hoe fluisterend of uitgesproken je dat ook ervaart, dan kun je een reisgenoot, een zielsverwant, herkennen in alle anderen die op de één of andere manier ook die stem hebben vernomen. Dan ben je niet alleen, maar samen op weg.
Denk daarbij ook aan iemand als Abram – die zich door een stem geroepen wist om op weg te gaan. Als we dan in een nieuwe jaar op weg zijn, naar de toekomst als onbekend land, laten we dan vertrouwen dat die prachtige belofte aan Abram ook voor ons geldt: dat als je in vertrouwen op die Stem op weg gaat, dat je dan gezegend zult worden, en zelf ook een bron van zegen zult zijn. Goeie reis!

                                                                                                                                                      Ds. Jelbert Versteeg
Advent: Gesmokkelde vogels

Een verhaaltje van de Uruguayaanse journalist en schrijver Eduardo Galeano:
(dat ik ooit tegen kwam en heb vertaald uit een Duitse Adventskalender)

In de tijd dat Uruguay een militair regime kende (eind jaren zeventig, begin jaren tachtig), mochten politieke gevangenen niet zonder toestemming praten, en ook niet fluiten, lachen, zingen of andere gevangenen groeten. Ook mochten ze geen afbeeldingen ontvangen van zwangere vrouwen, stelletjes, vlinders, sterren of vogels. Kennelijk was er niets toegestaan wat op enige manier hoop kon geven...
Didako Perez was iemand die destijds vanwege ‘ideologische ideeën’ opgesloten zat. Op een zondag wilde zijn vijfjarige dochter Milay hem bezoeken en ze had een mooie zelfgemaakte tekening van een vogel voor haar vader meegebracht. Maar bij de ingang van de gevangenis werd die door de bewakers verscheurd.

De volgende zondag kwam Milay met een nieuwe tekening, met daarop bomen. Bomen waren niet verboden en deze plaat mocht naar binnen. Didako bekijkt en prijst de tekening van zijn dochter, en vraagt dan wat eigenlijk die kleine kleurige stipjes boven in de boom moeten voorstellen, nauwelijks zichtbaar tussen de bladeren: “Zijn dat sinaasappels? Wat voor vruchten zijn het?” Het meisje houdt een vinger voor haar mond en zegt zachtjes ‘ssst.’ Dan fluistert ze in zijn oor: “Ben je gek? Zie je niet dat het ogen zijn? Het zijn de ogen van de vogels tussen de takken – zo heb ik ze voor je naar binnen gesmokkeld!”

Mooi toch? Juist voor advent, zou ik zeggen.

Een gevangenis waar alles verboden is wat maar hoop kan geven…
Soms lijkt het wel alsof het in deze hele wereld net zo werkt: alsof er vooral geen aandacht mag zijn voor tekens van hoop, geen ruimte gegeven mag worden aan dat wat inspireert en opwekt. Denk maar aan de nieuwsfeiten die gewoonlijk het nieuws halen: schijnbaar is het een en al ellende in de wereld.
Net zo kan het ook in je eigen leven gemakkelijk gebeuren dat je aandacht helemaal wordt opgeslokt door de dingen die zorgelijk, verdrietig of op nog andere wijze rottig en negatief zijn. En als het gaat om de situatie van kerk en geloven kunnen teleurstelling en bange vooruitzichten gaan overheersen. Want in de samenleving bemerk je de nodige afkeer, misplaatste arrogantie en vooroordelen met betrekking tot geloof; en dichter bij huis kunnen concrete zorgen je bekruipen over de toekomst van onze eigen Grote Kerk-gemeente, met dingen als een onevenwichtige leeftijdsopbouw en jaarlijks afnemende financiële bijdragen. Zelfs een dominee denkt dan af en toe wel eens: Hoe moet dit – in godsnaam – verder?...
Kijken
Zo lijkt het soms wel alsof we met zijn allen gevangen zitten: in een kille, koude donkere wereld waarin maar moeilijk tekens van hoop binnendringen. Maar, is het ook werkelijk zo? Kijken we dan wel goed? Staat de Bijbel bijvoorbeeld niet vol verhalen die ons laten zien dat er wel degelijk tekens van hoop te ontdekken zijn? Zelfs in de meest uitzichtloze omstandigheden? En is één van de rode draden van de Bijbel niet juist: bevrijding uit gevangenschap? En vertelt het verhaal van Kerst waar we nu weer naar toe leven, ons niet hoe God zichzelf in de persoon van een klein weerloos kind deze wereld binnensmokkelt? Als blijvend teken van hoop, voor wie het wil zien.
Natuurlijk, God is in deze wereld niet zomaar zichtbaar of te bewijzen. Maar misschien is het eerder alsof de Eeuwige zichzelf in het verborgen deze wereld binnensmokkelt? Pas te ontdekken voor wie het wíl zien, voor wie vérder kijkt, achter de takken, tussen de bomen (waar we vaak bijna het bos niet meer door zien…).
Geloven is zo bekeken een doorgaande oefening in kijken. Met aandacht kijken, zoeken, uitzien, om niet voorbij te gaan aan de kleine tekens van hoop die er wel degelijk zijn. Om meer en meer vogels van vreugde en inspiratie en opwekking en vrijheid te ontdekken. Trouwens, speelt in de Bijbel juist de duif niet een grote rol als teken van hoop en vrede? Een vogel als symbool van de heilige Geest als de werking van God in mensen en in deze wereld!

Advent
De Adventsperiode gaat dan ook om veel meer dan een sentimenteel wachten op ‘de geboorte van het kindje Jezus’. Advent is een tijd om de komst van God in onze wereld daadwerkelijk te verwachten. Als de Eeuwige zich verborgen binnensmokkelt in ons bestaan en onze wereld, te ontdekken in elk sprankje hoop - dan is het aan ons om in het leven van alle dag daar steeds opnieuw naar uit te zien. Om ons te oefenen opmerkzaam te zijn, om met aandacht te kijken, te blijven speuren, uitzien naar datgene waarin iets van God te ontdekken valt.
Zo bekeken is Advent niets minder dan een oefening in geloof. En voor deze Advent wens ik eenieder toe, dat je steeds beter zó leert zien, dat je meer en meer van zulke vogels in de ogen mag kijken!
En mijn wens voor de kerk daarbij: dat we mogen worden als een kind: als een vijfjarig meisje dat in deze wereld een boodschap van hoop meebrengt, die van buiten komt. En daarbij dan zachtjes in je oor fluistert en aanwijst hoe je moet kijken. Een kerk die zo mensen op het spoor zet om vogels van vreugde, inspiratie, hoop en vrijheid te ontdekken. Mooi beeld toch?

PS. 1 - Dit zet de voor velen geliefde hobby van ‘vogels kijken’ ineens ook in een heel ander licht. Ik zou wel benieuwd zijn of die in de ervaring van vogelaars misschien ook wel raakvlakken heeft met spiritualiteit en geloof.
PS. 2 - Geloven lijkt dus op vogels kijken. Als sommige mensen gelovigen soms zouden willen aanduiden als mensen die ‘ze zien vliegen’ - dan slaan ze dus eigenlijk de spijker op de kop!...

                                                                                                           Ds. Jelbert Versteeg

Eerdere meditaties uit Klankbord


September 2019 Vogelsang

Eén van de uitstapjes die we tijdens onze vakantie in de Noord-Eifel maakten, was naar een imposant, groots complex in een prachtige omgeving. Gelegen tegen en bovenop een hoge heuvel, omgeven door pure natuur, met schitterend uitzicht op een lager gelegen meer en de hele wijde omtrek. Het geheel bestond uit meerdere gebouwen, maar alle gebouwd in één bijzondere stijl, een soort moderne architectuur van strakke, robuuste kasteelbouw. Behalve een aantal grote centrale gebouwen met een toren, omvatte het complex ook diverse gebouwen voor verblijfs- en slaapvertrekken, een buitentheater, een sportveld en een zwembad. Het was namelijk gebouwd als opleidingscentrum. Daar wandelend in het zonnetje, met dat uitzicht voor ogen en idyllisch vogelgezang in de oren, maakte het geheel grote indruk op ons. 


Augustus 2019 Happy Family
Ik had in juni een familieweekend. Het was ter ere van het 50-jarig huwelijksjubileum van mijn ouders. Een bijzonder moment natuurlijk, iets om dankbaar voor te zijn. En we hadden met ouders, kinderen en kleinkinderen een mooi weekend met elkaar, in Friesland. Maar ik raakte erdoor aan het denken over familie in het algemeen. 
Familie is een groot goed. En soms ook een grote last. Elke familie kent zijn eigen gewoonten, eigenaardigheden, dynamiek en rolverdelingen.


Mei 2019 Licht door de ramen

Die ramen in de kerk! De lichtval! Wat mooi is dat toch, als zonlicht zachtjes door de glas-in-lood ramen valt. 
Een mild soort licht, dat op tijdloze sobere muren en onbewogen pilaren, plotseling kleur doet oplichten. Alsof het licht de kerk tot leven laat komen.
Misschien zijn de ramen wel de grootste rijkdom van de kerk? Zelfs wie niets maar dan ook niets met de kerk heeft, moet daar toch wel de schoonheid van zien.


April 2019Deze meditatie bevat foto's. Daarom staat het in een PDF-bestand.
Klik hier.


Maart 2019 Het sprookje van God en de wolf 
Er was eens… een tijd waarin mensen bij het woord ‘wolf’ vooral dachten aan een vervaarlijk fantasiedier uit een sprookje als Roodkapje, in plaats van een echt levend wild dier dat je in eigen omgeving tegen zou kunnen komen. Die onbezorgde tijd kwam ten einde toen de wolf wel degelijk een echt dier bleek te zijn, dat zich nota bene vlak bij ons in de buurt bevindt!


Februari 2019 De regenboog als vlag die de lading dekt

Wie heeft er vorige maand niet iets meegekregen van de ophef naar aanleiding van de zogenaamde ‘Nashville-verklaring’? Dat is een gezamenlijke verklaring over zogenaamd ‘Bijbelse seksualiteit’ vanuit streng orthodoxe hoek van de kerken, vanwege hun zorgen over de staat van het huwelijk en de hele hedendaagse cultuur.


Januari 2019  Goed voornemen voor een nieuw jaar leven: vruchten           (bij Lucas 3: 7-14) 
Zo richting halverwege januari zijn de eerste goede voornemens voor het nieuwe jaar waarschijnlijk al weer gesneuveld. En dan toch nog iets over vruchten als een goed voornemen? Inderdaad, dan gaat dit stuk niet zomaar om een gezond ‘goed voornemen’ om in het nieuwe jaar meer fruit te eten. 
Breng vruchten voort die een nieuw leven waardig zijn!’ Dat zegt Johannes de Doper tegen de mensen, als hij ze er op wijst dat hun levensstijl zo in godsnaam niet langer door kan gaan. Het moet echt anders.