Pinksterfeest (definitief) in de openlucht 5 juni

Pinksterfeest (definitief) in de openlucht 5 juni

De Grote Kerk en de Regenboogkerk in Epe vieren samen het Pinksterfeest op zondag 5 juni. Dat doen we net zoals voorgaande jaren weer in de openlucht, bij de zorgboerderij van Zwier de Weerd in Oene. De lees meer:

HELPERS GEZOCHT!!

HELPERS GEZOCHT!!

Voor iemand die eenzaam is en vraagt om wat afleiding, een bezoekje of een gesprek,Voor iemand die hulp nodig heeft bijvoorbeeld bij het huishouden of het doen van een boodschap,Voor (Oekraïense) vluchtelingen lees meer:

Kliederkerk

Kliederkerk

Klik hier voor meer infrortie over de Kliederkerk op 18 juni 2022 lees meer:

  • Pinksterfeest (definitief) in de openlucht 5 juni

    Pinksterfeest (definitief) in de openlucht 5 juni

    De Grote Kerk en de Regenboogkerk in Epe vieren samen het Pinksterfeest op zondag 5 juni. Dat doen...

  • HELPERS GEZOCHT!!

    HELPERS GEZOCHT!!

    Voor iemand die eenzaam is en vraagt om wat afleiding, een bezoekje of een gesprek,Voor iemand die...

  • Kliederkerk

    Kliederkerk

    Klik hier voor meer infrortie over de Kliederkerk op 18 juni 2022

Tot rust komen in de zomer
Bij Psalm 131
Ik kon voor dit zomernummer niet goed scherp krijgen waar ik over zou schrijven. Soms gaat er teveel om in je hoofd om er goed vat op te krijgen. Welke kant moet het dan op, wat kies je? Je herkent het misschien ook zelf wel: Hoe onrustig we kunnen zijn als mensen, in onszelf. We hebben allemaal onze eigen binnenwereld, met talloze gedachten en gevoelens die maar door ons hoofd kunnen gaan. Soms worden dingen helder, maar soms blijft het een brij.
Het kan van alles zijn wat in je rondgaat: zorgen over familieleden, ruzie, ziekte. Herinneringen. Iets wat iemand gezegd heeft. Angst is ook zoiets wat je niet met rust laat. Of verdriet.
En soms is het ook gewoon te veel, alles wat op ons afkomt aan nieuws en prikkels, wat er allemaal gebeurt in de wereld, de problemen waar we ons met elkaar voor gesteld zien: Oekraïne en Rusland. Stikstof en de boeren. De klimaatcrisis. De woningcrisis. De asielcrisis. Wantrouwen tegen de overheid. De stijgende prijzen. Honger in Afrika. Etcetera... En dan nog weer alle meningen daarover. Je wordt er makkelijk door overspoeld. Wie kan dat allemaal nog overzien? Wie kan daar nu echt een afgewogen mening over vormen? En moet dat eigenlijk altijd? Is dat niet te groot, te hoog gegrepen?
Zo kan er in onze gedachten van alles rondgaan. Het lijkt soms wel alsof we amper invloed hebben op onze gedachten. Dat we dat niet zelf in de hand hebben. Zijn we dan overgeleverd aan onszelf, en aan onze eigen gedachten en belevingen? Wat zitten we eigenlijk vreemd in elkaar als mens. En onrustig.
Maar, als ons hoofd zo werkt, als we zo in elkaar zitten als mens, waar vinden we dan nog rust? Hebben we daar zelf invloed op? Kunnen we zelf die rust vinden? Werkelijke rust, de rust van een diep vertrouwen?
Wat zijn de woorden van Psalm 131 dan mooi. Een verademing. In alle onrust brengt dit eenvoudige gebed je bij een andere laag in je zelf. De laag van onze ziel. Als de plek waar we met God verbonden zijn. Daar heerst niet langer de onrust van allerlei zorgen en gedachten - Nee, het is stil geworden. Je wordt tot rust gebracht. Want op de laag van je ziel ben je het niet langer zelf die de last van al die zorgen moet dragen - je voelt dat je wórdt gedragen. Als een kind op de arm van zijn moeder.
En als de zomer een tijd is voor ontspanning en rust – dan wens ik je toe dat je zó tot rust mag komen.

Psalm 131 (NBV21)
[1] HEER, niet trots is mijn hart,
niet hoogmoedig mijn blik,
ik zoek niet wat te groot is
voor mij en te hoog gegrepen.

[2] Nee, ik ben stil geworden,
ik heb mijn ziel tot rust gebracht.
Als een kind, de borst ontwend,
stil op de arm van zijn moeder,
zo is mijn ziel in mij.

[3] Israël, hoop op de HEER,
van nu tot in eeuwigheid.
De Geest

Het is de Geest
die stof doet opwaaien,
materie tot leven wekt
wervelend door de ruimte
tuimelend door de tijd.
Planeten en sterren, stenen en broden
beken en bomen, beestjes en mensen -
alles dansend,
als paardebloempluis in de wind.
Kortstondig voortgestuwd,
ingeblazen, opgeleefd
door een eeuwige zucht
naar zielsverband.
Tot het eenmaal, uitgeademd, de geest
geeft, en neerdwarrelend zich vleit
in onvergankelijke vrede.
Stof tot stof.

Totdat de Geest...

                                         Ds. Jelbert Versteeg

Bij Genesis 1,1 en 2
In het begin schiep God de hemel en de aarde. De aarde was woest en doods,
duisternis lag over de oervloed, en over het water zweefde Gods geest.

en Prediker 12,7
Wanneer het stof terugkeert naar de aarde, weer wordt zoals het was,
wanneer de adem van het leven weer naar God gaat, die het leven heeft gegeven.
Geaardheid binnen de PKN

Het zal al zo’n twee jaar geleden zijn dat ik op zaterdagochtend, bij het inpakken van mijn boodschappen in mijn fietstassen, werd aangesproken door een mij onbekende vrouw. Zij had mij herkend als de dominee en nu ze mij zag, wilde ze toch graag even iets laten weten. Ik weet niet meer exact wat het was geweest (een stukje in het Klankbord of een uitgesproken inclusief welkom bij een uitvaart?), maar het ging erom dat ze het erg had gewaardeerd dat ik heel duidelijk had gemaakt dat ook mensen met een andere geaardheid onvoorwaardelijk welkom waren in de Grote Kerk. Het had haar erg geraakt, omdat haar eigen dochter op vrouwen bleek te vallen – en daar juist vanuit kerkelijke hoek nogal eens afkeurende geluiden over te horen zijn. Om te merken dat het ook anders kan – en voor haar de erkenning dat haar dochter er wel degelijk ook mag zijn! – had haar heel goed gedaan. Daarvoor had ze mij altijd nog eens willen bedanken, en nu was daarvoor even een moment. Dát ze dat deed, deed mij op mijn beurt ook weer goed.

Expositie

Afgelopen februari was er in het Kek-huis een expositie “Coming out op de Veluwe”. Een expositie die niet activistisch bedoeld was, maar ging over acceptatie van je naaste. Volgens de organisatie hard nodig,  omdat veel homoseksuele mannen, lesbische vrouwen, biseksuelen, transgender en intersekse personen nog altijd niet kunnen uitkomen voor wie ze zijn.

Omdat we als Grote Kerk toch ongeveer buren zijn van het Kek-huis, had ik voorgesteld om op de dag van de opening als vriendelijk gebaar de regenboogvlag weer eens aan de Grote Kerk te hangen. En ik ben ook naar de opening van de tentoonstelling gegaan. Er waren mooie en soms indrukwekkende werken te zien, waarachter vaak een levensverhaal vol worstelingen schuil gaat. Toen ik ook nog even in gesprek raakte met enkele mensen, bleek dat ook onder hen de pijnlijke ervaring bestond dat er vanuit de kerk toch vaak erg afkeurend wordt gesproken over dingen als een andere seksuele geaardheid. Ik hoop maar dat ik iets heb kunnen overbrengen dat dit zeker niet voor alle kerken geldt maar wel degelijk ook anders kan. En dat bijvoorbeeld niet voor niks de regenboogvlag aan de Grote Kerk hing te wapperen…

Wel of geen acceptatie als kerk - waar zit hem dat nu in?
Voor mij is het wezenlijk dat de kerk, niet uit zichzelf maar in naam van God, uitstraalt en laat merken dat geen mens wordt afgewezen. Ik vind het dan moeilijk te begrijpen en te verkroppen als dan juist, zoals kort geleden ook weer, een collega PKN-predikant uit orthodoxe hoek in de pers opduikt met gewichtige bezwaren tegen de liberale PKN en zijn overweging (of dreigement?) om uit de PKN te ‘moeten’ stappen. Dingen als de mogelijkheid van het homohuwelijk en een liturgie bij de transitie van een transgender zijn in dergelijke orthodoxe ogen onverteerbaar. En niets minder dan tekenen van de teloorgang van de kerk – én de cultuur. En altijd wordt dan beweerd dat het nu eenmaal Bijbelse gronden zijn waarop zij tot hun standpunt genoodzaakt zijn.


Geaardheid en de Bijbel
Je zou kunnen zeggen dat binnen de PKN nu eenmaal verschillende geaardheden bestaan: mensen geloven op verschillende manieren – en de vraag is in hoeverre dat eigenlijk een keuze is. Het raakt immers aan je identiteit, aan wie je bent. Omdat mensen verschillen in geloofsbeleving en -opvatting, vormen we met elkaar een brede kerk, waarin ruimte is voor verschil. Dat is vaak prima, maar soms heel lastig. Juist waar het gaat om wat wordt ervaren als het wezen van de kerk, daar schuurt het soms flink. En ik weet niet of dat kan worden opgelost. Want dan wordt de vraag of geaardheid kan veranderen?


De kneep zit hem hierbij in de omgang met de Bijbel. In de volle breedte van de kerk, niet alleen PKN, maar de wereldwijde kerk, lezen christenen allemaal dezelfde bijbel. De verschillen ontstaan in de manier waarop de bijbel geïnterpreteerd wordt. Dat ook de orthodoxere manier van omgaan met de bijbel net zo goed een interpretatie is – lijkt nogal eens te worden vergeten. Een bijzonder voorbeeld daarvan vind ik altijd dat het huwelijk van één man en één vrouw als enige Bijbelse norm wordt gepresenteerd – terwijl je in de Bijbel ook dingen tegenkomt als polygamie, het zwagerhuwelijk of het advies van Paulus dat trouwen goed is, maar niet trouwen nog beter. Praktijken waaraan tegenwoordig toch geen of minder gewicht wordt toegekend…


Een verhaal dat te denken geeft
Bij al het bovenstaande schoot mij kortgeleden een Bijbelverhaal te binnen dat te denken geeft: in Handelingen 8 ontmoet Filippus een hoge Ethiopische ambtenaar die in de Bijbel (de profeet Jesaja) aan het lezen is. Filippus vraagt of hij begrijpt wat hij leest, en de Ethiopiër antwoordde: ‘Hoe zou dat kunnen als niemand mij uitleg geeft?’. Oftewel, de Bijbel heeft uitleg nodig - juist voor iemand uit een andere cultuur (zoals wij in de 21e eeuw ook in een andere cultuur leven). Uitleg kan niet zonder interpretatie.

Wat daarna gebeurt, is ook veelzeggend. Van de Ethiopiër wordt namelijk verteld dat hij een eunuch is: een gecastreerde man. Iemand dus bij wie op geslachtsgebied een ingreep is gepleegd aan het lichaam. En waarbij vragen kunnen opkomen in hoeverre iemand dan nog een man is? Vragen die in onze tijd op een andere manier ook aan de orde zijn rond transgenders en interseksualiteit.

Als die Ethiopische eunuch zich door het evangelie geraakt en aangesproken weet, en vervolgens water ziet – dan zegt hij plompverloren ‘Kijk, water! Waarom zou ik niet gedoopt kunnen worden?’ Hoe staat Filippus tegenover die eunuch? Begint hij over bezwaren vanwege de scheppingsorde van man en vrouw, over het afkeuren van ingrepen aan het geschonken lichaam, over niet kunnen accepteren van zijn levensstijl of zoiets dergelijks? Nee, de eunuch wordt ter plekke door Filippus gedoopt! Welkom bij de volgelingen van Jezus!



Is dit dé betekenis van dit verhaal? Natuurlijk niet, en sowieso is het een verhaal met achtergronden waar nog veel meer over te denken en te zeggen valt. Dit is slechts een interpretatie. Maar wel een interpretatie die ruimte biedt. Ruimte ook voor een kerk die wil kiezen voor erkenning en acceptatie van ‘afwijkende’ mensen!

Eerdere meditaties uit Klankbord

April 2022Het Easter Egg van Pasen

Wat hebben deze dingen met elkaar te maken:
- een afbeelding van een haai onopvallend verstopt érgens in de auto’s van Opel
- een onverwachte dino-game in Google voor als de internetverbinding weg is gevallen
- zoekresultaten die voor de grap scheef worden gepresenteerd of een keer ronddraaien, als je in het Engels zoekt op ‘askew’ (scheef) of ‘do a barrel roll’ (een koprol doen).
- geheel nutteloze maar komische ‘rijden op Mars’-navigatie in auto’s van Tesla
nummerplaten op auto’s in de film The Matrix waar een subtiele verwijzing naar Bijbelteksten in verborgen zit
sinaasappels die in de ‘Godfather’-films geheime aanwijzingen vormen dat een personage spoedig zal sterven


Maart 2022Afzien

Een prinsheerlijke maaltijd, een prachtige wijn,
een steeds luider wordend samenzijn
en tot besluit reik ik naar de schouw,
we lezen de Schrift, gewoontegetrouw.


Februari 2022 De weerloze (Grote) KerkWie was het ook weer, die eens gezegd heeft: ‘Alles van waarde is weerloos’?
Zo is het ook met de kerk: ze is geheel weerloos.
Weerloos staat ze de eeuwen te trotseren. Opkomen voor zichzelf kan ze niet.
De kerk komt alleen op voor weerloze anderen....
Zelf is ze overgeleverd, aan mensen die er de waarde van zien. Of niet.
Kwetsbare kolos.


November 2021De tijd van Advent: Living the dream

Advent is dromen...
Denkend aan de Advent schieten me vaak deze regels van een ooit geleerd kinderlied te binnen: ‘Advent is dromen, dat Jezus zal komen.’ De eerste helft daarvan, daar kan ik me inderdaad wel iets bij voorstellen, dat Advent met dromen te maken heeft. Dromen in de zin van hopen, verlangen, wensen – bijvoorbeeld van licht dat de duisternis doorbreekt. Heel persoonlijk misschien, hopen dat narigheid eindelijk voorbij zal gaan, de wens dat eindelijk weer nieuwe tijden zullen aanbreken. Daar kun je van dromen.


Oktober 2021‘De toekomst’ op korte termijn: iedere nieuwe dag

Op Startzondag hebben we een nieuw seizoen afgetrapt aan de hand van het thema ‘Van U is de toekomst’. Een thema waar we voorlopig nog niet zomaar klaar mee zijn. Of beter gezegd: met nadenken over de toekomst zijn we eigenlijk nooit klaar! Het kan dus zomaar een jaarthema worden.


September 2021Jonathan - een bijzondere vogel
We hebben wel vaker kauwen bij huis, want die komen af op wat er in de kippenren te vinden is. Die kauwen zijn altijd op hun hoede, ze houden sowieso afstand en bij de minste beweging gaan ze er snel vandoor. Maar op een dag in juli zat er opeens zomaar een jonge kauw voor ons achterraam. Hij zat er niet even, maar bleef zitten en keek ook aandachtig naar binnen.


Juli 2021Vragen van scholieren over de kerk

In juni werd ik weer eens benaderd door een groepje scholieren van de Noordgouw, of ik wilde meewerken aan de kerkenopdracht die zij moesten doen. Ze hebben online één van de diensten bekeken en hadden daarnaast een aantal mooie vragen aan mij als predikant. Ik vind zulke dingen altijd leuk, omdat ik er telkens weer iets van leer, wat jongeren nu wel en niet aanspreekt.